Biblioteca Sarmiento

Un poema para a paz

2012-01-26T15:31:00.002+01:00

LIBREMENTE

Nós queríamos libremente

comer o pan de cada día. Libremente

mordelo, masticalo, dixerilo sin medo,

libremente falando, cantando nas orelas

dos ríos que camiñan pra o mar libre.

Libremente, libremente,

nós queríamos somente

ser libremente homes, ser estrelas,

ser faíscas da grande fogueira do mundo,

ser formigas, paxaros, miniños,

nesta arca de Noé na que bogamos.

Nós queríamos libremente surrir,

falarlle a Dios no vento que pasa

-no longo vento das chairas e dos bosques-

sin temor, sin negruras, sin cadeas,

sin pecado, libremente, libremente,

coma o aire do mencer e das escumas.

Coma o vento.

Mais iste noso amor difícil rompeuse

-vidro de soño fráxil-

nun rochedo de berros

e agora non somos máis que sombras.

Celso Emilio Ferreiro, Longa noite de pedra

Si que che gusta ler (pero igual non o sabes)

2012-01-18T19:18:00.002+01:00

A Secretaría de Estado de Cultura lanzou en Internet a nova campaña de comunicación e concienciación social a favor da lectura dirixida aos mozos, no marco do Plan de Fomento da Lectura.

A través da adxudicataria, a empresa Media Planning Group , realizouse unha nova campaña de comunicación e concienciación social a favor da lectura, que se insere en Internet e vai dirixida aos mozos de 14 a 18 anos. Desde o ano 2008 optouse por dirixir a mensaxe da campaña aos mozos, en particular aos comprendidos en idades nas que os hábitos lectores poden pasar por unha fase crítica, precisamente en pleno desenvolvemento persoal e educativo. Ademais, co Plan de Fomento da Lectura, a Secretaría de Estado considera prioritario fomentar este hábito no contexto dun uso xeneralizado e masivo das novas tecnoloxías, que esixe unha actitude máis crítica e activa.

A campaña leva como lema Si que che gusta ler (pero igual non o sabes). A mensaxe é positiva e atractiva para os seus destinatarios, tanto na súa forma, cunha estética xuvenil, como no seu fondo, a idea baséase en que os mozos len máis do que cren, especialmente cando utilizan as novas tecnoloxías. A campaña, baseada en formatos publicitarios en Internet, ten como reforzo un microsite, www.siquetegustaleer.org, que inclúe, ademais de múltiples enlaces a portais, bibliotecas virtuais e blogs do seu interese, un xogo de lectura no que o usuario elixe os pasos dunha aventura e pode gañar un e-Reader.

Preme na imaxe para acceder á web

Isaac Díaz Pardo, in memoriam

2012-01-15T23:35:00.000+01:00

Voltamos ás aulas coa triste nova do pasamento de Isaac Díaz Pardo. Sirva esta pequena recompilación de citas extraídas da prensa nos últimos días como mostra de homenaxe a unha figura inesquecible da nosa cultura.

“A súa personalidade, marcada pola xenerosidade, atraeu centos de persoas que viron en Díaz Pardo un referente . Foi unha figura singular e irrepetible".

Xosé Luís Méndez Ferrín

“Isaac Díaz Pardo non só deseñaba cerámica, senón que facía tamén os deseños dos fornos, da maquinaria, as engranaxes... foi un auténtico tecnólogo, un innovador, un creador. Foi un descreído optimista que non deixou de traballar polo futuro”.

Xosé Neira Vilas

“O home máis querido de Galicia. Foi un supervivinte toda a súa vida. Morreu ancián, pero siempre tivo que mirar de esguello á historia porque estaba na listaxe da maquinaria pesada do odio”.

Manuel Rivas

“Despedimos ao grande mariñeiro de Galicia, hoxe quedamos orfos de patrón”.

Xesús Alonso Montero

“ O pintor, o fundador de cerámicas de Sargadelos e do Castro, de Edicións do Castro, e doutras entidades dinamizadoras que responden a unha aspiración que el sempre mantivo: normalizar Galiza”.

Xosé Lois García

“No ano 36 era un esquerdista de 16 años, comprometido coa autonomía galega, que se ve lanzado á loita política. Tivo que sobrevivir no mundo dos asasinos do seu pai”.

Suso de Toro

“Mente preclara e faro de longo alcance, foi un deses seres que constrúen un país, unha cultura, pois as súas vidas son unha obra en si mesma”.

Público.es

“Díaz Pardo impúxose a tarefa de preservar, fortalecer e reconstruír a cultura e a memoria de Galicia. Acometeu á vez as facetas de empresario cultural, deseñador industrial, escritor, editor, promotor e mecenas de proxectos”.

El País

“A morte de Isaac Díaz Pardo deixou orfa a Galicia dun dos últimos intelectuais do galeguismo histórico e unha figura irrepetible, como o describiron centos de galegos no libro de condolencias instalado na capela ardente”.

Galiciaé

Nova web sobre Agustín Fernández Paz

2012-01-12T22:17:00.001+01:00

A Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes inaugurou unha web dedicada ao escritor galego Agustín Fernández Paz. A web, que está presentada pola profesora da Universidade de Santiago Blanca-Ana Roig Rechou, inclúe información sobre o autor (semblanza persoal, cronoloxía biográfica e premios e recoñecementos), sobre a súa obra (catálogo e bibliografía), estudos literarios, unha completa galería de imaxes que inclúe fotos persoais e as portadas das súas obras, e diversos enlaces de interese á artigos, vídeos ou información en torno á súa figura. Así mesmo, A Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes fixo público onte que abriu outra web dedicada á escritora arxentina Ema Wolf.

Na Biblioteca Sarmiento sentimos que é un merecido recoñecemento do que nos congratulamos como lectores. Sen dúbida, unha boa nova para a nosa literatura e tamén para a nosa lingua.

Vía: Xerais

David Rubín - Exposición

2012-01-12T21:57:00.001+01:00

Hoxe inaugurouse na FNAC da Coruña unha exposición de orixinais da última novela gráfica El Héroe, libro 1 do autor galego de banda deseñada David Rubín.

Tivemos a oportunidade de que nos asinará dous dos exemplares da biblioteca (El Héroe e La tetería del oso malayo).

Aquí déixovos as ilustracións que acompañan á súa firma.

Celso Emilio Ferreiro na rede

2012-01-11T23:39:00.001+01:00

A Fundación Celso Emilio Ferreiro dispón dunha páxina web desde a que se pode acceder a unha ampla e variada información sobre o escritor e político de Celanova.

Deitado frente ao mar...

2012-01-09T23:10:00.001+01:00

Dios ke te crew

                           Lingoa proletaria do meu pobo
                           eu fáloa porque sí, porque me gosta,
                           porque me peta e quero e dame a gaña
                           porque me sai de dentro, alá do fondo
                           dunha tristura aceda que me abrangue
                           ao ver tantos patufos desleigados,
                           pequenos mequetrefes sin raíces
                         que ao pór a garabata xa nan saben
                           afirmarse no amor dos devanceiros,
                           falar a fala nai,
                           a fala dos abós que temos mortos,
                           e ser, co rostro erguido,
                           mariñeiros, labregos do lingoaxe,
                           remo i arado, proa e rella sempre.

                           Eu fáloa porque sí, porque me gosta
                           e quero estar cos meus, coa xente miña,
                           perto dos homes bos que sofren longo
                           unha historia contada noutra lingoa.

                         Non falo pra os soberbios,
                           non falo pra os ruís e poderosos,
                           non falo pra os finchados,
                         non falo pra os valeiros,
                         non falo pra os estúpidos,
                         que falo pra os que agoantan rexamente
                           mentiras e inxusticias de cotío;
                           pra os que súan e choran
                           un pranto cotidián de volvoretas,
                           de lume e vento sobre os ollos núos.
                           Eu non podo arredar as miñas verbas
                           de tódolos que sofren neste mundo.
                           E ti vives no mundo, terra miña,
                           berce da miña estirpe,
                           Galicia, doce mágoa das Españas,
                           deitada rente ao mar, ise camiño...

Celso Emilio Ferreiro (1978): Obra completa, I (Madrid: Akal editor)

Un poema, unha canción

2012-01-09T22:10:00.000+01:00

Ano Celso Emilio Ferreiro

2012-01-09T21:13:00.000+01:00

O pasado 4 de xaneiro cumpríronse cen anos do nacemento de Celso Emilio Ferreiro, escritor, político e un dos máximos expoñentes da nosa poesía social.

Celso Emilio Ferreiro (Celanova, 1912-Vigo, 1979) iniciou desde moi novo unha actividade política e literaria que estaría sempre marcada polo compromiso co país. Cando estalou a guerra foi obrigado a se incorporar ao exército franquista. Condenado a morte por un artigo publicado nunha revista que el mesmo dirixía, a súa familia consegue o indulto. No tempo que estivo na cadea escribe o poema Longa noite de pedra, núcleo central do libro do mesmo título do que se cumpren cincuenta anos da súa publicación. O título da obra converteuse en símbolo da loita contra a ditadura franquista.

Para conmemorar este Ano Celso Emilio Ferreiro programáronse unha serie de exposicións, edicións de libros, concertos e outras actividades destinadas a todos os públicos e a todos os sectores da poboación galega, para pór de manifesto a vixencia dunha obra imprescindible da literatura e da poesía dun dos escritores máis representativos do século XX galego. O programa de actos comezou coa iniciativa ‘100 poemas para lembrar a Celso Emilio’, unha actividade desenvolvida pola Xunta que consistirá na exhibición de mostras da súa poesía nos escaparates de cen establecementos públicos e privados de Celanova, durante todo o ano 2012. Contará asemade cunha exposición interactiva centrada na súa vida e na súa obra, que percorrerá o territorio da comunidade en itinerancia polas bibliotecas e os centros escolares de Galicia.

Dende a Biblioteca Sarmiento damos a benvida a este ano Celso Emilio e agardamos poder contribuír á difusión da súa obra coas nosas pequenas achegas.

Galicia despide a Isaac Díaz Pardo

2012-01-06T19:45:00.002+01:00

Tráiler sobre Isaac Díaz Pardo

Vía: Diagonal web

***

06/01/2012 - LV Galiciaé / Axencias

"O intelectual galeguista faleceu onte aos 91 anos nun hospital da Coruña, onde levaba case quince días ingresado por unha pneumonía.

Despois de recibir onte as mostras de condolencia unánimes de todos os ámbitos políticos, sociais e culturais da comunidade, centos de cidadáns acudiron hoxe a darlle un último adeus no Museo do Pobo Galego, en Santiago.

Ao remate do velorio, os restos de Isaac serán trasladados ao cemiterio de Boisaca, na capital galega, nun lugar reservado para santiagueses ilustres, onde xa repousan, entre outros, os restos de Valle Inclán ou Antón Fraguas..."

Desde aquí accédese á noticia completa.

Información da noticia na CRTVG

Memoria de la nieve

2011-12-31T19:48:00.002+01:00

MANUEL RODRÍGUEZ RIVERO 30/12/2011

Ya lo decían (y lo repitió Marshall Berman) Marx y Engels en su texto más peligroso: "Todo lo sólido se desvanece en el aire, todo lo sagrado es profanado". Recurro aquí a tan citada sentencia como cifra de mi desconcierto, que es también el de muchos. Un ejemplo relacionado con la tradicional fiesta de la Epifanía y sus regalos: uno ya no sabe si conviene seguir pidiéndoles cosas a los Reyes o sería más aconsejable pedírselas a su yerno, cuya efigie coge polvo entre los deportistas del Museo de Cera. Otro ejemplo del desvanecimiento de lo que se daba por garantizado: ¿dónde se ha escondido la nieve, una tradición navideña? Una amable corresponsal finlandesa me cuenta que allí tampoco ha nevado todavía. La nieve, ese elemento casi imprescindible en la iconografía de estos días (al menos en la que inventaron los victorianos, que es la nuestra), se ausenta de nuestro entorno, pero la reencuentro en las estupendas ilustraciones de Roberto Innocenti para Canción de Navidad, ese clásico de Dickens publicado impecablemente por Kalandraka, una de nuestras mejores editoriales de libros infantiles. Marx, otro victoriano, volvía a tener razón cuando afirmaba que Dickens había ofrecido al mundo más verdades de orden político y social que las pronunciadas por todos los políticos profesionales, publicistas y moralistas de su tiempo. Claro que hoy día el rostro de Ebenezer Scrooge, el gran tacaño, podría ser el de Cristóbal Montoro, que nos va a dejar todo congelado (pero sin nieve). De la nieve, "puro ardor en lo blanco" (Jorge Guillén), como metáfora de conflictos humanos, se dice mucho en Tres tormentas de nieve (El Aleph / Taller de Mario Muchnik), que recoge otros tantos relatos magistrales de Pushkin, Tolstói y Chéjov por ella protagonizados. Nieva, y mucho, en Encender una hoguera (Rey Lear), un gran relato de Jack London (ilustrado por Raúl Arias) que pone en escena (una vez más) a hombre con perro en las desoladas extensiones del Yukón. Y en la imprescindible En las montañas de la locura (Cátedra), de H. P. Lovecraft, una de las cumbres (junto con su modelo, Narración de Arthur Gordon Pym, de Poe) de la novela de terror. Sobre la nieve ("manto formado por infinidad de joyas sutilmente engarzadas") y de su copiosa literatura habla y reflexiona Menchu Gutiérrez en Decir la nieve (Siruela), uno de los ensayos más sugerentes y poéticos que he leído este año. Nieva, por tanto, en los libros, mucho más que en el mundo que pretenden reflejar. Y no nevará ya nunca sobre Vegamián la aldea leonesa (desaparecida bajo las aguas) donde nació mi vecino Julio Llamazares, amigo y novelista (por ese orden). A quien, por cierto, pido perdón desde aquí por haberle robado el título de este ya níveo (de puro frío) y triste sillón de orejas.

Finanzas

Mientras en el PSOE prosigue la batracomiomaquia (adivinen quiénes son las ranas y quiénes los ratones) organizada por los pretendientes al tálamo de Penélope, el PP sigue en estado de gracia, a pesar de la que está cayendo. Solo hay que escuchar (o leer) las encendidas soflamas anti-Rajoy del ultra reaccionario Jiménez Losantos para medir el alcance de la victoria de ese centro derecha cuidadosamente diseñado (a base de los silencios y los ahora-no-toca de su candidato) para barrer en las últimas elecciones. Un triunfo que, de remate, va a permitir que aflore aún más la extrema derecha que el partido de Aznar ha llevado siempre dentro, como tumor latente. Y, encima, parece que los españolitos (nos guarde Dios) estamos dispuestos a aceptar como inevitable la total sumisión que nos exige la nueva Unión Sagrada que rige Europa. De repente nos hemos vuelto tan razonables (y "maduros") que nos hemos creído que el esfuerzo para salir del pozo en el que nos metieron los amos del mundo corresponde a todos por igual. Las brujas Merkozy y Sarkomerk, flanqueadas como las de Macbeth por truenos y relámpagos en un día "hermoso y feo a la vez", decretaron tonitronantes (el adjetivo lo recoge don Manuel Seco, que es de quien me fío) que no habría segunda oportunidad para el euro, de modo que todos con el DNI en la boca y pasando revista. El cariz de lo que vendrá nos fue adelantado por Cospedal cuando proclamó desde su púlpito que el sudor de hoy evitaría las lágrimas de mañana; de eso a solicitar la colaboración de los sindicatos para "una devaluación competitiva de los salarios" (Rajoy) solo media un paso. Resumiendo, que lo que se nos pide es que "todos" nos apretemos disciplinadamente el cinturón, obviando que hay quienes lo llevan de cocodrilo con hebilla dorada y otros que se han atado una cuerda de esparto para sostenerse pantalones y faldas. Y es que hemos sido malos: hemos vivido por encima de nuestras posibilidades amparados en salarios "exuberantes" y créditos basura que nos concedieron banqueros encantados con el nuevo Gobierno; hemos gozado de demasiados puentes y nos hemos jubilado demasiado pronto, hemos sido díscolos cuando nos despedían y no hemos practicado la solidaridad con quienes se veían forzados a hacerlo, nos hemos puesto enfermos demasiadas veces y hemos gastado mucho en medicinas para no morirnos de asco. De modo que ahora toca regenerarnos. No hace falta caerse de los guindos de su apellido para imaginar la letra negrita del ajuste que nos diseñará el que fue responsable de Lehmann Brothers para España y Portugal durante el terremoto subprime, hoy convertido en cirujano de hierro de nuestra economía. Por lo demás, busco consuelo en estos días navideños escuchando el estupendo álbum jazzy Same Girl, de la coreana Youn Sun Nah (asombroso su tema Breakfast in Baghdad), y leyendo con gusto El financiero (1912), una novela naturalista de Theodor Dreiser que ha rescatado Capitán Swing. Su protagonista, Frank Cowperwood, mezcla de negociante sin escrúpulos y conspicuo mujeriego, se enriquece (de nuevo) especulando con la Bolsa tras el "gran pánico" de 1873, uno de los habituales quilombos provocados por el "mejor de los sistemas económicos posibles". Mientras escucho en la radio que en Londres, y en plena crisis inmobiliaria, ha subido el precio de los pisos en los distritos de Belgravia y Chelsea gracias a las inversiones de rusos, árabes y -atención- griegos, portugueses, italianos y españoles, me pregunto quiénes son nuestros Cowperwoods. No por nada: solo pretendo conocer mejor a nuestros admirables emprendedores.

Insultos

¿Concernidos por la desfachatez de los trolls, esos energúmenos que utilizan los blogs para ejercer la más obscena violencia verbal contra los que les abren la posibilidad de opinar? ¿Preocupados por la impunidad con que el dicterio, la injuria y el ultraje se han instalado en nuestro entorno mediático? Si es así no se pierdan Contra el insulto (Turpial), un ensayo-manifiesto (que incluye muestras diversas de los desafueros que combate) del periodista Juan Cruz, alarmado desde hace tiempo por esa modalidad de acoso verbal que sustituye el diálogo por la imposición del odio.

El topo

2011-12-30T17:33:00.005+01:00

A veces añoro novelas o películas que marcaron mi existencia de alguna manera. Sin embargo, siempre que volví atrás para recuperar esas obras, salvo contadas excepciones, me sentí decepcionado. Así que, el otro día, cuando acudí a ver la versión de El Topo de Tomas Alfredson, no lo hice sin cierto temor pensando en que la compleja adaptación de una novela de 400 páginas podría resultar otra decepción más; sin embargo, el resultado no defraudará a ninguno de los que leímos con devoción y entrega a John le Carré. En la película pude encontrar todas las claves que, en algún momento, contribuyeron a crear mis paisajes sentimentales. El argumento es complejo, y los que no hayan leído las novelas de le Carré pueden perderse o aburrirse fácilmente, pero Alfredson ha conseguido recrear algo que va más allá de la laberíntica historia que se desarrolla en habitaciones llenas de humo de tabaco o ciudades que constituyeron el paisaje de la guerra fría: la desolación de los personajes que viven sus vidas en una atmósfera agobiante que los convierte a veces en espectadores de si mismos y de los otros, sus contradicciones vitales y políticas que los atarán inevitablemente con los lazos de la traición y su inverso de la lealtad. John le Carré es un verdadero escritor que con maestría consiguió recrear esos paisajes y sentimientos y hacernos sentir parte de ellos. Yo los descubrí, primeramente, con El espía que surgió del frío, una obra mucho menos compleja que la trilogía dedicada a Smiley, pero en la que ya se encontraban todos los elementos que luego pasarían a formar parte de sus obras.
No hace mucho que había leído otra recreación de esta historia de espías, que también recomiendo, y que me absorbió durante varios días de lectura compulsiva, El intocable de John Banville. Se trata de casi una biografía de Anthony Blunt, el asesor de arte de la reina Isabel II que espió para los soviéticos. Victor Maskell, el personaje inventado que también aparece en la novela de le Carre, el intocable, es un Blunt pasado por la pinza, es decir, más verdadero que el propio Blunt.
Tomas Alfredson, por su parte, consigue con la lenta presencia de Gary Oldman, al añorado George Smiley, que es uno de esos contados héroes sin lustre de la literatura, a través de una inexpresividad casi total que supone un gran esfuerzo de actuación descubrir ese aparente mundo sin sentimientos de los espías. Hay otros personajes de recuerdo memorable como el jefe del MI5 traicionado, Control, admirablemente desempeñado por John Hurt; o los de Bill Haydon (Colin Firth) y Jim Prideaux (Mark Strong), con su turbulenta relación apenas insinuada que podremos descubrir más en detalle si leemos la novela de Banville

Contei meus anos... MARIO DE ANDRADE

2011-12-29T13:56:00.002+01:00

Contei meus anos e descobri que terei menos tempo para viver daqui para a frente do que já vivi até agora.
Tenho muito mais passado do que futuro.
Sinto-me como aquele menino que recebeu uma bacia de cerejas.
As primeiras, ele chupou displicente, mas percebendo que faltam
poucas, rói o caroço.
Já não tenho tempo para lidar com mediocridades.
Não quero estar em reuniões onde desfilam egos inflamados.
Inquieto-me com invejosos tentando destruir quem eles admiram,
cobiçando seus lugares, talentos e sorte.
Já não tenho tempo para conversas intermináveis, para discutir
assuntos inúteis sobre vidas alheias que nem fazem parte da minha.
Já não tenho tempo para administrar melindres de pessoas, que apesar da idade cronológica, são imaturos.
Detesto fazer acareação de desafetos que brigaram pelo majestoso cargo de secretário-geral do coral.
“As pessoas não debatem conteúdos, apenas os rótulos”.
Meu tempo tornou-se escasso para debater rótulos, quero a essência,
minha alma tem pressa...
Sem muitas cerejas na bacia, quero viver ao lado de gente humana,
muito humana; que sabe rir de seus tropeços, não se encanta com
triunfos, não se considera eleita antes da hora, não foge de sua mortalidade,
Caminhar perto de coisas e pessoas de verdade,
O essencial faz a vida valer a pena.
E para mim, basta o essencial!

Mário de Andrade
(1893-1945)

2011-12-21T19:44:00.001+01:00

Imaxe: Libros en Navidad (ilustración de Ernesto Curita Salgado). Bibliocolors.

Un agasallo ... un libro

2011-12-20T19:18:00.000+01:00

LIBROS QUE LEMOS... E QUE VOS RECOMENDAMOS. PARTE 1

2011-12-20T13:00:00.000+01:00

Os alumnos de 3º C de ESO lemos neste trimestre varios libros da literatura galega e castelá: queremos falarvos deles e recomendarvos aqueles que máis nos gustaron.

Eu lin unha colección de relatos que tratan sobre historias e lendas antigas cheas de situacións que dan medo: Cando petan na porta pola noite de Xabier P. Docampo.

Recoméndovos especialmente o relato O Forneiras, no que un espírito acaba coa vida dun home tras comerlle os órganos pouco a pouco. Recoméndolles esta colección a todos os que lle gusten as lendas de medo.

TADEO

Elixín: No pidas sardina fuera de temporada A. Martin J. Rivera. Non me arrepinto de lelo xa que nos presenta temas moi directos relacionados coa actualidade.Este libro cóntanos a historia dun adolescente que exerce como detective: metese nun mundo de drogas e abusos só por conseguir un despacho onde se ubicar.

JONATHAN

Tamén lemos: El chico rumano de Javier Alfaya e Mecanoscrito da segunda orixe de Manuel de Pedrolo, pero non nos gustaron tanto como os anteriores.

LIBROS QUE LEMOS... E QUE VOS RECOMENDAMOS. PARTE 2

2011-12-20T12:30:00.000+01:00

Seguimos, os alumnos de 3º C, coas nosas recomendacións de lectura:

Lin Trece anos de Branca, de Fernández Paz.

Gustoume moito porque a protagonista, que é unha adolescente, conta a súa vida a partir dunhas fotos. E recomendaríao a todos aqueles que busquen nun libro sinceridade e experiencias de xente da nosa idade.

SANDRA

He leído el libro El asesinato de la profesora de Lengua de Jordi Sierra i Fabra.

Me gustó mucho porque en él aparecen protagonistas de nuestras edades: unos alumnos se ven obligados a pasar unas pruebas y resolver unos enigmas para poder aprobar esta asignatura. Lo recomiendo porque está lleno de acción y de intriga.

FÁTIMA

Lin o libro de Agustín Fernández Paz Rapazas: é un conxunto de relatos nos que os personaxes principais son mozas. O que máis me gustou foi Un curso con Ana; sentinme moi identificada coa protagonista porque gustariame actúar coma ela e defender a igualdade de capacidades entre homes e mulleres.

ROCÍO

Tamén lemos: Tristes armas de Marina Mayoral, El asesinato del profesor de matemáticas de Jordi Sierra i Fabra e El niño con el pijama de rayas de John Boyne.

NUESTRO PEQUEÑO TRIBUTO A LOS ÚLTIMOS GALARDONADOS

2011-12-18T19:00:00.000+01:00

Los nombres de José Luis Sampedro (Premio Nacional de Literatura) y de Nicanor Parra (Premio Cervantes) flotan en la atmósfera de la actualidad literaria española de las últimas semanas: hemos querido, desde el Equipo de Biblioteca, traerlos al día a día de nuestro centro, a nuestras aulas, a nuestros corredores... Imágenes y palabras de ambos nos permiten a todos sentirlos más cerca y valorar todo lo que pueden darnos, que no es poco.

Para que serve a utopía?

2011-12-18T02:07:00.003+01:00

"Time" elixe ao personaxe do ano: o manifestante

2011-12-14T18:59:00.003+01:00

En 2011 o Personaxe do Ano para a revista "Time" non é unha persoa en concreto, senón millóns. A prestixiosa revista elixiu ao manifestante (The protester en inglés), en sentido global. A publicación explica a súa elección pola repercusión das protestas que este ano convulsionaron o mundo en 2011: "Desde a primavera árabe a Atenas, desde Occupy Wall Street a Moscova", lese no destacado da portada.

"Time" define á Persoa do Ano como alguén que, para mellor ou para peor, influíu nos acontecementos do ano e nese sentido O Manifestante cumpre os requisitos.

Os manifestantes que saíron ás rúas de medio mundo "fixeron historia", segundo a revista. "Time" fai un percorrido cronolóxico deste ano tan convulso, desde a morte en Tunisia de Mohamed Bouazizi, un vendedor da rua que a finais de decembro de 2010 queimouse ao bonzo para protestar contra a ditadura de Ben Alí e prendeu a faísca da revolución nos países árabes, ata o movemento Occupy Wall Street.

Todo cambiou para sempre e xa nada volveu ser o mesmo.

Vía Público

Publícase un relato de «O único que queda é o amor», de Agustín Fernández Paz en «Best European Fiction 2012»

2011-12-14T18:48:00.001+01:00

Publicouse xa o libro Best European Fiction 2012, onde aparece o relato «This Strange Lucidity», de Agustín Fernández Paz, pertencente ao libro O único que queda é o amor.

Agustín Fernández Paz é o primeiro autor galego en ser incluído na antoloxía Best European Fiction 2012, que edita a editorial Dalkey Archive Press. Agustín forma parte da antoloxía, que é responsabilidade de Aleksandar Hemon, co relato «Esta estraña lucidez». O único que queda é o amor foi traducido ao inglés por Jonathan Dunne. A antoloxía publícase cunha tira de 15.000 exemplares. Para Dunne, «Esta estraña lucidez» é formalmente máis anovador que outros relatos do conxunto, porque a voz narradora é o fantasma dun can.

Vía Xerais

Leer para transformar el mundo

2011-12-13T13:56:00.000+01:00

“Mª Jesús Gil ha citado a Álvaro Cunqueiro, uno de los grandes escritores que ha dado Galicia, con esa definición maravillosa, tan útil para expresar la necesidad de la lectura: el hombre precisa en primer lugar, como quien bebe agua, beber sueños. ¡Beber sueños como quien bebe agua!

Palabras semejantes a las de Cunqueiro las encontramos también en Paul Auster, en el discurso de recepción del Premio Príncipe de Asturias de las Letras del año 2006: Necesitamos historias casi tanto como el comer, y sea cual sea la forma en que se presenten –en la página impresa o en la pantalla de la televisión– resultaría imposible imaginar la vida sin ellas.
Y, hace solo unos meses, Juan José Millás reiteraba la misma idea en una de sus columnas para el diario EL PAÍS: Desde que el mundo es mundo, mientras unos amasan el pan que comemos por la mañana, otros urden las historias que devoramos por la noche. Estamos hechos de pan y de novelas.
[...]
Porque la lectura es un placer que se contagia, y quizá solo pueden transmitirlo quienes antes hayan experimentado en su carne ese mismo placer.
[…]
La lectura no solo nos ayuda a crecer como personas, sino que también es imprescindible para construir una sociedad mejor, más justa, con ciudadanos críticos y responsables. Aunque en muchas ocasiones escuchamos análisis sombríos, yo prefiero fijarme en los muchos síntomas que invitan a la esperanza. La infancia y la juventud nunca tanto leyeron como hoy; Internet está siendo un inesperado aliado en la extensión de la lectura; los libros de calidad nunca fueron tan numerosos, como constatamos en nuestros paseos por los stands de la Feria.
Pero la lectura es un placer que exige tiempo y constancia. Por eso su promoción tiene que formar parte de las prioridades estratégicas de cualquier sociedad democrática. Es importante que las administraciones apoyen de una manera decidida leyes y medidas que favorezcan la biodiversidad cultural, tanto a través del libro de papel como a través de la Red. Por eso es urgente y necesaria esta revolución silenciosa en la que tantas personas andamos embarcadas. La revolución de la lectura, imprescindible para conseguir una sociedad más democrática, más justa, más feliz”.

Estas palabras son parte do discurso pronunciado por Agustín Fernández Paz o 29 de novembro na FIL de Guadalajara (Méjico) con motivo da recepción do Premio Iberoamericano de Literatura Infantil e Xuvenil.

Dende a Biblioteca Sarmiento transmitímosche a nosa gratitude, Agustín, por dares a beber soños a tantas xeracións de lectores e lectoras. Confiamos que han contribuír á necesaria construción desa sociedade máis democrática, máis xusta e máis feliz.

BIBLIOVIVA

2011-12-13T11:36:00.001+01:00

Estamos a vivir, no noso IES, como en todos os demais, imaxinamos, unha semana chea de actividade: exames, fin do trimestre, en fin, moito traballo para todos os que día a día nos movemos nesta ardua tarefa de ensinar e aprender... A Biblioteca Sarmiento acolle, recreo tras recreo, un bo número de alumnos que atopan neste espazo un lugar axeitado para o seu traballo diario. Unha imaxe fala máis, neste caso, que mil palabras.

NÓMADES, DE XOSÉ TOMÁS: NOVAMENTE O PODER DA IMAXE

2011-12-13T10:35:00.000+01:00

O pasado venres, 2 de decembro, Xosé Tomás presentou para o público betanceiro a súa novela gráfica, Nómades (Galaxia edic.), inicio dunha prometedora serie. Nela podemos atopar unha serie de historias que teñen como fio conductor a muller e a dureza da emigración: non poder voltar ao país de orixe cando morre algún familiar, as travesías en caiucos, a prostitución como maneira de sobrevivir...

Da man do xornalista e tamén escritor Xesús Fraga, Xosé Tomás foi debullando aspectos máis que interesantes da súa vida e da xénese e creación de Nómades: o papel do seu mestre de infancia don Xosé, recordos de amizades que estarán sempre aí, a agarimosa e necesaria compañía da música na tarefa de creación, a relación, ineludible, entre o profesor, o ilustrador e o home e pai que se mesturan baixo o Xosé Tomás que a xente coñece...

Sen dúbida, altamente recomendable para os que gusten do poder crítico e suxerente da imaxe.

Films from Galicia en París

2011-12-11T09:22:00.001+01:00

A Xunta, a través do Consorcio Audiovisual de Galicia, presentará o vindeiro luns, día 12 de decembro, en París o catálogo 'Films from Galicia', que recolle a produción audiovisual galega de 2010, 2011 e proxectos consolidados para realizar en 2012.

Esta iniciativa terá lugar en 'Le festival d'un jour', unha actividade que promove a asociación Espagnolas en París, en colaboración co Instituto Cervantes, o Instituto da Cinematografía e as Artes Visuais (ICAA) e a cadea Cinema+.

Segundo detallou a Administración galega, o catálogo 'Films from Galicia' está organizado en catro apartados como longametraxes de ficción, documentais, animación e produtos para televisión. A publicación distribuirase nos mercados de referencia nos que participa o Consorcio Audiovisual de Galicia e, ademais, habilitarase unha versión dixital na web do ente que será presentada en xaneiro.

A acción que levará a cabo este luns en París pretende a difusión do catálogo entre distribuidores de cinema franceses e prensa especializada do país. Durante o festival tamén se proxectará a película Os Crebinsky, protagonizada por Miguel de Lira e Luís Tosar, tras a cal, a Banda Crebinsky, responsable da música da peza, ofrecerá un concerto.

Fonte: GaliciaHoxe.com 11-12-2011

10 de decembro - Día dos Dereitos Humanos

2011-12-10T18:23:00.001+01:00

63 anos despois da súa proclamación, segue sendo necesario lembrar esta data, 10 de decembro, na que a Asamblea Xeral das Nacións Unidas aprobou a Declaración dos Dereitos Humanos.

Necesario porque nin tan sequera nos países que asinaron esta declaración están garantidos estes dereitos en igualdade de condicións para toda a poboación. Non hai máis que botar unha ollada ao noso arredor, asomarse ás noticias.

Mais aínda así cabe pensar que un outro mundo é posible, que hai arrecendos espallados no ar que nos permiten prender unha candea pola esperanza, por estas xeracións, hoxe nen@s, adolescentes, que medran nas nosas aulas, ao abeiro das nosas Bibliotecas -das súas lecturas, da súa información, da súa formación- nen@s e adolescentes que se implican ilusionad@s e con empeño en proxectos coma "Coñecernos para querernos", nun intercambio persoal e de coñecementos con nen@s dos campamentos saharahuis, para quenes a apertura dunha biblioteca con (o Bubisher) ou sen (O Niño do Bubi) rodas, supón moito máis que un mundo de oportunidades. Para acceder á ilusión, aos soños, á formación, ao coñecemento doutras culturas, doutro idioma.

E con esa candea acesa, brincan faíscas que prenden en case un cento de Bibliotecas Escolares Galegas, que por todo o país escollen cada unha un fermoso álbum ilustrado para agasallar a ese recén estreado Niño do Bubi, porque, coma nas nosas propias Bibliotecas, toda inauguración é unha festa. A esa festa que é a lectura, nesas bibliotecas acubilladas na area, queremos enviar estes álbumes como aves portadoras de boa sorte, como bubishers* cheos de cor, imaxes, historias. Porque as nosas bibliotecas, @s nos@s lectores e lectoras, compartimos co Bubisher, cos lectores e lectoras das súas bibliotecas a crenza firme nos Dereitos Humanos, dende o seu 1º artigo: "Tod@s nascemos libres e iguais en dignidade e dereitos"

* O bubisher (Oenanthe leucopyga e Oenanthe leucura) é un paxariño tímido que vive na Península e tamén en África, aquí chamámoslle collalba negra e no Sáhara o seu nome significa paxaro da boa sorte, no dialecto hassaní é Bubchir بوبشير (o da boa nova) porque adoita aniñar e criar despois das choivas, o que quer dicer que medrará a herba, algo moi importante para quen ten gando.

Bubisher é tamén o nome dun autobús-biblioteca que circula entre os campamentos do Sáhara para levar lectura e información. Ou sexa, unha biblio... pero con rodas!!!

Se queredes unirvos á iniciativa de Álbumes para o Bubisher, só tedes que poñer os vosos datos xunto ao resto das Bibes Galegas.

Música e DDHH

Texto de Maribel Serantes (CEIP Os Casais)

Imaxe atopada aquí

PuntoGal, un paso máis para o galego na rede

2011-12-07T17:19:00.001+01:00

A Secretaría Xeral de Modernización explicou que ultima, xunto á Asociación PuntoGal, a presentación da candidatura do dominio '.gal' en Internet para o día 13 de xaneiro.

Así o explicou o Executivo autonómico nun comunicado, no que detallou que con este fin os representantes da Asociación mantiveron unha reunión coa titular de Modernización, Mar Pereira, para ultimar a inminente presentación do dominio na rede.

Segundo detallou, o departamento autonómico o obxectivo de PuntoGal é establecer un dominio en Internet para a comunidade cultural e lingística galega, o '.gal', baixo o que poderán rexistrarse aquelas entidades, empresas ou persoas que se expresen en lingua galega e contribúan ao fomento da cultura galega.

En total, son 108 as entidades adheridas ao PuntoGal, incluídos máis de 20 centros de emigrantes noutras comunidades autónomas e noutros países como Portugal, Francia, Suíza, Alemaña, Bélxica, Arxentina, Estados Unidos, Uruguai ou Brasil.

Fonte: GaliciaHoxe.com 6. 12.2011

Sentar correctamente diante do ordenador

2011-12-06T12:18:00.001+01:00

Vía: Bibliolhosgrandes

Comprar, tirar, Comprar - A historia secreta da Obsolescencia Programada

2011-12-05T14:37:00.001+01:00

Comprar, tirar, Comprar - La historia secreta de la Obsolescencia Programada from LaPropagandaOculta on Vimeo.

Para cogumelos, Curtis

2011-12-02T11:44:00.001+01:00

Ao longo desta semana, o alumnado do noso IES participou nun concurso de deseño de cestas feitas con este produto tan típico do outono galego. Aquí deixámosvos unha pequena mostra.

Finalmente, como clausura, hoxe venres houbo una degustación de deliciosos manxares culinarios, elaborados con todo cariño por Pepa e Cristina. Moitas grazas pola colaboración de tod@s.

Premios aos gañadores do concurso Fai unha de medo!

2011-12-02T11:31:00.001+01:00

Hoxe, 2 de decembro, fíxose a entrega do 1º premio e de dous 2º premios ex aequo aos gañadores do concurso Fai unha de medo!. Cómpre felicitar aos rapaces e rapazas destes tres equipos, que fixeron un traballo digno de eloxio sobre o cine de terror dos últimos anos. Aproveitamos para agradecer a todos os participantes o seu interese e entusiasmo pola temática cinematográfica.

1º Premio

David García Sánchez

Iván Astray Ben

2º Premio ex aequo

Alba Núñez Aldudo

Natalia Calvo Rendal

Jorge Paz Ares

Javier Ares Vilariño

Nicanor Parra - Premio Cervantes 2011

2011-12-01T20:29:00.001+01:00

Nicanor Parra (Chile, 1914). Poeta, ensaísta e narrador chileno. Naceu en San Fabián de Alico, zona agrícola de Chillán, no seo dunha familia de artistas populares. O pai era improvisador de versos; a nai, tecedora. Alternou os seus estudos de matemáticas e física e o seu exercicio como catedrático nesas especialidades co quefacer literario; cofundador da Revista Nueva, ocasional cultor do conto e do ensaio, é, sobre todo, poeta. Inicialmente evocativo e sentimental en Cancionero sin nombre (1937), máis tarde adoptou en definitiva a liña que el mesmo denomina "antipoesía", revelación irónica e iconoclasta dun mundo problemático, feita en linguaxe antirretórico, coloquial, a miúdo sorprendente. Esta renovación de proxeccións internacionais, comeza en Poemas y antipoemas (1954) e prolóngase nunha ducia de obras máis. Obtivo o premio Nacional de Literatura (1969), o internacional Juan Rulfo na súa primeira entrega (1991) e o Premio Reina Sofía de Poesía Iberoamericana de 2001; ten varios doutoramentos honoris causa.

Fonte: lecturalia.com, epdlp.com, nicanorparra.uchile.cl

2011-12-01T20:02:00.001+01:00

Felicita as festas en galego e gaña un MP4 ou uns cascos participando no certame que convoca o ENDL do IES de Curtis. Consulta as bases e recorda que o prazo de entrega remata o día 7 de decembro.

1 decembro - Día Mundial da Loita conta a SIDA

2011-12-01T14:16:00.001+01:00

Hoxe celébrase o 30 aniversario do descubrimento do virus do SIDA (VIH). Con este día o que se conmemora é un chamamento á acción para axudar a erradicar esta enfermidade.

Desde a plataforma ONE, invítannos a utilizar a nova ferramenta dixital 2015quilt.com, unha peza ou mural de arte urbana para que através dela, podamos achegar o noso graniño de area ou a nosa pequena mostra de apoio para loitar por un fito histórico: unha nova xeración SEN SIDA en máis de 30 anos. Este é o vídeo da campaña:

Moitos famosos uníronse a esta campaña. Annie Lennox, Kate Hudson, Gisele Bundchen e outros moitos famosos xa participaron na creación dun marco para ser engadido no gran mural de 2015 QUILT (quilt significa edredón en inglés). Anímate a participar creando o teu propio marco para engadilo a este grandísimo panel.

José Luís Sampedro - Premio Nacional das Letras

2011-11-29T22:35:00.001+01:00

O intelectual de esquerdas, novelista, economista e humanista José Luís Sampedro (Barcelona, 1917) gañou hoxe o Premio Nacional das Letras por ser "un dos máis importantes escritores vivos en lingua castelá, así como unha referencia intelectual e moral de primeira orde na España da segunda metade do século XX", destacou o Ministerio de Cultura ao informar do premio, o máis prestixioso tras o Cervantes.

Catedrático de Estrutura Económica, ex senador e membro da Real Academia Española desde 1990, conciliou o desempeño de altos cargos administrativos e académicos na área económica cunha recoñecida produción literaria.

Viviu en Tánxer ata os trece anos, e participou na Guerra Civil en ambos os bandos. Foi funcionario de Aduanas en Melilla, e marchou a Madrid, licenciándose en Ciencias Económicas, traballando a continuación no servizo de estudos do Banco Exterior de España. En 1955 obtivo a cátedra de Estrutura Económica na Universidade Complutense de Madrid, da que pediría a excedencia en 1969 por razóns políticas. Foi profesor visitante en universidades do Reino Unido e á súa volta a España, foi asesor económico na Subdirección Xeral de Aduanas e profesor na Escola Diplomática, o Instituto de Estudos Fiscais e a Universidade Autónoma de Barcelona. Volveu ao Banco Exterior, onde chegou a ser Subdirector Xeral e acabou a súa carreira profesional de novo na Subdirección Xeral de Aduanas. Desde 1990, é membro da Real Academia Española da Lingua.

Sampedro é autor de obras económicas como Principios prácticos de localización industrial (1957), Realidad económica y análisis estructural (1959) ou Las fuerzas de nuestro tiempo (1967). A concepción humanista do profesor Sampedro "alenta tamén o máis destacado da súa produción literaria", sinala Cultura, que destaca entre as súas obras algunhas consideradas "claves" da narrativa española de fin de século, como Octubre, octubre (1981), La sonrisa etrusca (1985), La vieja sirena (1990), Real Sitio (1993), El amante lesbiano (2000), Escribir es vivir (2003), La senda del drago (2006), e La ciencia y la vida (2008).

José Luís Sampedro é un referente no movemento 15-M. Foi prologuista do libro de Hessel Indignádevos, na súa edición en castelán, considerado entre os numerosos cidadáns que integran o movemento como un libro imprescindible para entender todo o que está pasando, case coma se fose un libro de cabeceira de lectura obrigatoria. Á sombra do libro de Hessel, é coautor do libro Reacciona, xunto con Baltasar Garzón, Federico Mayor Zaragoza ou Ignacio Escolar.

"A miña reacción inmediata é sumarme ao que isto representa". "Non é verdade que sexan unha xeración perdida, por isto agora estades onde estades. Estades amargados, desconcertados, fai uns meses non estabades, pero agora estades presentes".

Fonte: público.es, lecturalia.com

Encontro literario con Marica Campo

2011-11-29T14:17:00.001+01:00

Marica Campo

O próximo luns, 5 de decembro, virá Marica Campo ao IES de Curtis onde falará cos alumnos e alumnas de primeiro da ESO do seu libro E Xoel aprendeu a voar.

Información sobre a autora: na wikipedia e na AELG.

Reporteiros da noticia:
Daniel Seoane Regueiro
Rodrigo Matos Barral

A cultura galega viaxa a México

2011-11-28T15:58:00.001+01:00

Unha delegación de editores e escritores galegos atópase na cidade mexicana de Guadalaxara para participar na Feira Internacional do Libro, que comezou o pasado 26 de novembro e prolongarase ata o 4 de decembro. Agustín Fernández Paz, que o martes recibirá o Premio Iberoamericano SM de Literatura Infantil e Xuvenil; Rosa Aneiros e Marcos Calveiro, son os autores que protagonizan as principais actividades, especialmente con público escolar.

Así, manterán diversos encontros con integrantes de clubs de lectura que "previamente estiveron traballando" coas súas obras, sinalou Rosa Aneiros, e con estudantes de distintas idades. O acto principal celebrarase o xoves 1 de decembro, cando Rosa Aneiros e Marcos Calveiro recibirán a un grupo de nenos e nenas indíxenas da Serra de Durango, na zona centro-occidental do país, lindante co estado de Jalisco.

Trátase de mozos tepehuanos do norte, unha das máis de 60 etnias existentes en México que, segundo destacou Rosa Aneiros, "reciben unha educación bilingüe" tanto en español como na lingua autóctona. "Será interesante explicarlles que hai outros lugares onde tamén se fala e estúdase nunha lingua propia", sinalou a autora, en alusión ao galego.

En canto a Agustín Fernández Paz, será entrevistado pola propia Rosa Aneiros nun encontro denominado 'O pracer da lectura', que se celebrará o mércores día 30. Ambos, xunto con Marcos Calveiro, participarán ao día seguinte nunha mesa redonda coa lema 'Voces de Galicia'.

Fonte: laopiniónacoruña.es 28-11-2011

UNIDADE DIDÁCTICA INTERDISCIPLINAR PARA A PREVENCIÓN DA VIOLENCIA DE XÉNERO

2011-11-28T00:32:00.001+01:00

Open publication - Free publishing - More actividades

25N -Recompilación

2011-11-27T18:18:00.001+01:00

Como todos os anos, Trafegando Ronseis ofrécenos esta recompilación das entradas dos blogues escolares e de normalización con motivo da conmemoración do Día Internacional contra a Violencia de Xénero.

preme na imaxe

El imperio del consumo - Eduardo Galeano

2011-11-27T13:21:00.001+01:00

El derecho al derroche, privilegio de pocos, dice ser la libertad de todos. Esta civilización no deja dormir a las flores, ni a las gallinas, ni a la gente. En los invernaderos, las flores están sometidas a luz continua, para que crezcan más rápido. En la fábricas de huevos, las gallinas también tienen prohibida la noche. Y la gente está condenada al insomnio, por la ansiedad de comprar y la angustia de pagar.

La explosión del consumo en el mundo actual mete más ruido que todas las guerras y arma más alboroto que todos los carnavales. Como dice un viejo proverbio turco, quien bebe a cuenta, se emborracha el doble.

La parranda aturde y nubla la mirada; esta gran borrachera universal parece no tener límites en el tiempo ni en el espacio. Pero la cultura de consumo suena mucho, como el tambor, porque está vacía; y a la hora de la verdad, cuando el estrépito cesa y se acaba la fiesta, el borracho despierta, solo, acompañado por su sombra y por los platos rotos que debe pagar.

La expansión de la demanda choca con las fronteras que le impone el mismo sistema que la genera. El sistema necesita mercados cada vez más abiertos y más amplios, como los pulmones necesitan el aire, y a la vez necesita que anden por los suelos, como andan, los precios de las materias primas y de la fuerza humana de trabajo. El sistema habla en nombre de todos, a todos dirige sus imperiosas órdenes de consumo, entre todos difunde la fiebre compradora; pero ni modo: para casi todos esta aventura comienza y termina en la pantalla del televisor. La mayoría, que se endeuda para tener cosas, termina teniendo nada más que deudas para pagar deudas que generan nuevas deudas, y acaba consumiendo fantasías que a veces materializa delinquiendo.

El derecho al derroche, privilegio de pocos, dice ser la libertad de todos. Dime cuánto consumes y te diré cuánto vales. Esta civilización no deja dormir a las flores, ni a las gallinas, ni a la gente. En los invernaderos, las flores están sometidas a luz continua, para que crezcan más rápido. En la fábricas de huevos, las gallinas también tienen prohibida la noche. Y la gente está condenada al insomnio, por la ansiedad de comprar y la angustia de pagar. Este modo de vida no es muy bueno para la gente, pero es muy bueno para la industria farmacéutica.

EEUU consume la mitad de los sedantes, ansiolíticos y demás drogas químicas que se venden legalmente en el mundo, y más de la mitad de las drogas prohibidas que se venden ilegalmente, lo que no es moco de pavo si se tiene en cuenta que EEUU apenas suma el cinco por ciento de la población mundial.

«Gente infeliz, la que vive comparándose», lamenta una mujer en el barrio del Buceo, en Montevideo. El dolor de ya no ser, que otrora cantara el tango, ha dejado paso a la vergüenza de no tener. Un hombre pobre es un pobre hombre. «Cuando no tenés nada, pensás que no valés nada», dice un muchacho en el barrio Villa Fiorito, de Buenos Aires. Y otro comprueba, en la ciudad dominicana de San Francisco de Macorís: «Mis hermanos trabajan para las marcas. Viven comprando etiquetas, y viven sudando la gota gorda para pagar las cuotas».

Invisible violencia del mercado: la diversidad es enemiga de la rentabilidad, y la uniformidad manda. La producción en serie, en escala gigantesca, impone en todas partes sus obligatorias pautas de consumo. Esta dictadura de la uniformización obligatoria es más devastadora que cualquier dictadura del partido único: impone, en el mundo entero, un modo de vida que reproduce a los seres humanos como fotocopias del consumidor ejemplar.

El consumidor ejemplar es el hombre quieto. Esta civilización, que confunde la cantidad con la calidad, confunde la gordura con la buena alimentación. Según la revista científica The Lancet, en la última década la «obesidad severa» ha crecido casi un 30 % entre la población joven de los países más desarrollados. Entre los niños norteamericanos, la obesidad aumentó en un 40% en los últimos dieciséis años, según la investigación reciente del Centro de Ciencias de la Salud de la Universidad de Colorado. El país que inventó las comidas y bebidas light, los diet food y los alimentos fat free, tiene la mayor cantidad de gordos del mundo. El consumidor ejemplar sólo se baja del automóvil para trabajar y para mirar televisión. Sentado ante la pantalla chica, pasa cuatro horas diarias devorando comida de plástico.

Triunfa la basura disfrazada de comida: esta industria está conquistando los paladares del mundo y está haciendo trizas las tradiciones de la cocina local. Las costumbres del buen comer, que vienen de lejos, tienen, en algunos países, miles de años de refinamiento y diversidad, y son un patrimonio colectivo que de alguna manera está en los fogones de todos y no sólo en la mesa de los ricos. Esas tradiciones, esas señas de identidad cultural, esas fiestas de la vida, están siendo apabulladas, de manera fulminante, por la imposición del saber químico y único: la globalización de la hamburguesa, la dictadura de la fast food. La plastificación de la comida en escala mundial, obra de McDonald's, Burger King y otras fábricas, viola exitosamente el derecho a la autodeterminación de la cocina: sagrado derecho, porque en la boca tiene el alma una de sus puertas.

El campeonato mundial de fútbol del 98 nos confirmó, entre otras cosas, que la tarjeta MasterCard tonifica los músculos, que la Coca-Cola brinda eterna juventud y que el menú de McDonald's no puede faltar en la barriga de un buen atleta. El inmenso ejército de McDonald's dispara hamburguesas a las bocas de los niños y de los adultos en el planeta entero. El doble arco de esa M sirvió de estandarte, durante la reciente conquista de los países del Este de Europa. Las colas ante el McDonald's de Moscú, inaugurado en 1990 con bombos y platillos, simbolizaron la victoria de Occidente con tanta elocuencia como el desmoronamiento del Muro de Berlín.

Un signo de los tiempos: esta empresa, que encarna las virtudes del mundo libre, niega a sus empleados la libertad de afiliarse a ningún sindicato. McDonald's viola, así, un derecho legalmente consagrado en los muchos países donde opera. En

1997, algunos trabajadores, miembros de eso que la empresa llama la Macfamilia, intentaron sindicalizarse en un restorán de Montreal en Canadá: el restorán cerró. Pero en el 98, otros empleados de McDonald's, en una pequeña ciudad cercana a Vancouver, lograron esa conquista, digna de la Guía Guinness.

Las masas consumidoras reciben órdenes en un idioma universal: la publicidad ha logrado lo que el esperanto quiso y no pudo. Cualquiera entiende, en cualquier lugar, los mensajes que el televisor transmite. En el último cuarto de siglo, los gastos de publicidad se han duplicado en el mundo. Gracias a ellos, los niños pobres toman cada vez más Coca-Cola y cada vez menos leche, y el tiempo de ocio se va haciendo tiempo de consumo obligatorio. Tiempo libre, tiempo prisionero: las casas muy pobres no tienen cama, pero tienen televisor, y el televisor tiene la palabra. Comprado a plazos, ese animalito prueba la vocación democrática del progreso: a nadie escucha, pero habla para todos. Pobres y ricos conocen, así, las virtudes de los automóviles último modelo, y pobres y ricos se enteran de las ventajosas tasas de interés que tal o cual banco ofrece.

Los expertos saben convertir a las mercancías en mágicos conjuntos contra la soledad. Las cosas tienen atributos humanos: acarician, acompañan, comprenden, ayudan, el perfume te besa y el auto es el amigo que nunca falla. La cultura del consumo ha hecho de la soledad el más lucrativo de los mercados. Los agujeros del pecho se llenan atiborrándolos de cosas, o soñando con hacerlo. Y las cosas no solamente pueden abrazar: ellas también pueden ser símbolos de ascenso social, salvoconductos para atravesar las aduanas de la sociedad de clases, llaves que abren las puertas prohibidas. Cuanto más exclusivas, mejor: las cosas te eligen y te salvan del anonimato multitudinario. La publicidad no informa sobre el producto que vende, o rara vez lo hace. Eso es lo de menos. Su función primordial consiste en compensar frustraciones y alimentar fantasías: ¿En quién quiere usted convertirse comprando esta loción de afeitar?

El criminólogo Anthony Platt ha observado que los delitos de la calle no son solamente fruto de la pobreza extrema. También son fruto de la ética individualista. La obsesión social del éxito, dice Platt, incide decisivamente sobre la apropiación ilegal de las cosas. Yo siempre he escuchado decir que el dinero no produce la felicidad; pero cualquier televidente pobre tiene motivos de sobra para creer que el dinero produce algo tan parecido, que la diferencia es asunto de especialistas.

Según el historiador Eric Hobsbawm, el siglo XX puso fin a siete mil años de vida humana centrada en la agricultura desde que aparecieron los primeros cultivos, a fines del paleolítico. La población mundial se urbaniza, los campesinos se hacen ciudadanos. En América Latina tenemos campos sin nadie y enormes hormigueros urbanos: las mayores ciudades del mundo, y las más injustas. Expulsados por la agricultura moderna de exportación, y por la erosión de sus tierras, los campesinos invaden los suburbios. Ellos creen que Dios está en todas partes, pero por experiencia saben que atiende en las grandes urbes. Las ciudades prometen trabajo, prosperidad, un porvenir para los hijos. En los campos, los esperadores miran pasar la vida, y mueren bostezando; en las ciudades, la vida ocurre, y llama. Hacinados en tugurios, lo primero que descubren los recién llegados es que el trabajo falta y los brazos sobran, que nada es gratis y que los más caros artículos de lujo son el aire y el silencio.

Mientras nacía el siglo XIV, fray Giordano da Rivalto pronunció en Florencia un elogio de las ciudades. Dijo que las ciudades crecían «porque la gente tiene el gusto de juntarse». Juntarse, encontrarse. Ahora, ¿quién se encuentra con quién? ¿Se encuentra la esperanza con la realidad? El deseo, ¿se encuentra con el mundo? Y la gente, ¿se encuentra con la gente? Si las relaciones humanas han sido reducidas a relaciones entre cosas, ¿cuánta gente se encuentra con las cosas?

El mundo entero tiende a convertirse en una gran pantalla de televisión, donde las cosas se miran pero no se tocan. Las mercancías en oferta invaden y privatizan los espacios públicos. Las estaciones de autobuses y de trenes, que hasta hace poco eran espacios de encuentro entre personas, se están convirtiendo ahora en

espacios de exhibición comercial.

El shopping center, o shopping mall, vidriera de todas las vidrieras, impone su presencia avasallante. Las multitudes acuden, en peregrinación, a este templo mayor de las misas del consumo. La mayoría de los devotos contempla, en éxtasis, las cosas que sus bolsillos no pueden pagar, mientras la minoría compradora se somete al bombardeo de la oferta incesante y extenuante. El gentío, que sube y baja por las escaleras mecánicas, viaja por el mundo: los maniquíes visten como en Milán o París y las máquinas suenan como en Chicago, y para ver y oír no es preciso pagar pasaje. Los turistas venidos de los pueblos del interior, o de las ciudades que aún no han merecido estas bendiciones de la felicidad moderna, posan para la foto, al pie de las marcas internacionales más famosas, como antes posaban al pie de la estatua del prócer en la plaza. Beatriz Solano ha observado que los habitantes de los barrios suburbanos acuden al center, al shopping center, como antes acudían al centro. El tradicional paseo del fin de semana al centro de la ciudad, tiende a ser sustituido por la excursión a estos centros urbanos. Lavados y planchados y peinados, vestidos con sus mejores galas, los visitantes vienen a una fiesta donde no son convidados, pero pueden ser mirones. Familias enteras emprenden el viaje en la cápsula espacial que recorre el universo del consumo, donde la estética del mercado ha diseñado un paisaje alucinante de modelos, marcas y etiquetas.

La cultura del consumo, cultura de lo efímero, condena todo al desuso mediático. Todo cambia al ritmo vertiginoso de la moda, puesta al servicio de la necesidad de vender. Las cosas envejecen en un parpadeo, para ser reemplazadas por otras cosas de vida fugaz. Hoy que lo único que permanece es la inseguridad, las

mercancías, fabricadas para no durar, resultan tan volátiles como el capital que las financia y el trabajo que las genera. El dinero vuela a la velocidad de la luz: ayer estaba allá, hoy está aquí, mañana quién sabe, y todo trabajador es un desempleado en potencia. Paradójicamente, los shoppings centers, reinos de la fugacidad, ofrecen la más exitosa ilusión de seguridad. Ellos resisten fuera del tiempo, sin edad y sin raíz, sin noche y sin día y sin memoria, y existen fuera del espacio, más allá de las turbulencias de la peligrosa realidad del mundo.

Los dueños del mundo usan al mundo como si fuera descartable: una mercancía de vida efímera, que se agota como se agotan, a poco de nacer, las imágenes que dispara la ametralladora de la televisión y las modas y los ídolos que la publicidad lanza, sin tregua, al mercado. Pero, ¿a qué otro mundo vamos a mudarnos? ¿Estamos todos obligados a creernos el cuento de que Dios ha vendido el planeta a unas cuantas empresas, porque estando de mal humor decidió privatizar el universo? La sociedad de consumo es una trampa cazabobos. Los que tienen la manija simulan ignorarlo, pero cualquiera que tenga ojos en la cara puede ver que la gran mayoría de la gente consume poco, poquito y nada necesariamente, para garantizar la existencia de la poca naturaleza que nos queda. La injusticia social no es un error a corregir, ni un defecto a superar: es una necesidad esencial. No hay naturaleza capaz de alimentar a un shopping center del tamaño del planeta.

IADE (Instituto Argentino para el Desarrollo Económico)

Publicado o 4/5/2007

2011-11-24T22:12:00.001+01:00

"El final del cuento de hadas": videoclip realizado por Felipe G. Gil para El Chojin.
Vía: biblomelide

Que é unha relación?

2011-11-24T19:31:00.001+01:00

- Unha relación é cando dúas persoas se queren, respéctanse e divírtense estando xuntas.

- É aceptarse mutuamente e querer á outra persoa coas súas virtudes e os seus defectos.

- É tratarse ben, con tenrura e sen faltarse ao respecto.

- É saber escoitar á outra persoa e poder contarlle os teus problemas, inquietudes e desexos.

- É unha unión de sentimentos, no que unha persoa non se impón sobre a outra.

- É ter confianza mutua e non comprobar se o que fai ou di a túa parella é verdade.

- É ter diferentes puntos de vista e poder dialogar sobre eles sen que ningún impoña a súa opinión. Na variedade está o gusto.

- É compartir experiencias e momentos xuntos e é poder gozar de tempo e espazo para un/a mesmo/a, para estar coas amizades, a familia ou realizar a nosa afección favorita sen que nos moleste que a nosa parella tamén o faga.

- É non abusar da parella pedíndolle constantemente que faga cousas polo outro.

- É poder expresarnos con toda liberdade e sen temor a que a nosa parella se enfade por dicir o que pensamos ou a que nos prohiba algo.

- É cando ningún se enfada se o outro nos leva a contraria.

- É valorar o esforzo e o traballo da miña parella.

- É cando ninguén impón a súa vontade.

- É aceptar e respectar as opinións, os gustos, actividades e amizades da outra persoa.

- É apoiarse e axudarse mutuamente en plans e proxectos aínda que estes non sempre coincidan.

- É recoñecer cando nos pasamos ou equivocamos.

- É entender que ás veces hai que ceder para estar de acordo nunha decisión.

- É cando as decisións que nos afectan aos dous son o resultado dun acordo mutuo.

Concepto erróneo de relación

- Nunha relación non debe haber problemas, discusións nin pelexas.

- O ideal é que as dúas partes da parella queiran estar sempre xuntas e que compartan todo.

- Nunha relación, todas as necesidades están cubertas.

- Nunha relación é mellor que os dous sexan iguais, que teñan os mesmos gustos e que teñan as mesmas afeccións.

- Nunha relación hai que ter as mesmas amizades obrigatoriamente.

- Nunha relación o home sempre ten que tomar a iniciativa e decidir sobre as cuestións importantes.

Unha relación é de dominio e control (pode terminar en violencia) ...

- Se non soporta aos teus amigos/as e prefire que quededes sempre os dous a soas.

- Se sempre é el quen decide cando quedar, a que hora, onde...

- Se che di que non lle gusta que vaias a ningunha parte sen el e xustifícacho dicindo que non pode estar sen ti.

- Se controla o teu xeito de vestir, maquillarte, falar ou comportarte.

- Se se mostra protector e paternal cara a ti dicindo cousas como: "eu sei o que é bo para ti", " sei o que che convén"...

- Se para conseguir o que quere hai veces que te fai sentir culpable.

- Se te chantaxea se non queres manter relacións con el, pondo en dúbida os teus sentimentos cara a el.

- Se te fai responsable da súa infelicidade.

- Se o pon dos "nervios" que lle leves a contraria.

- Se che di que sería "capaz de calquera cousa" se o deixases.

- Se ás veces “ se quenta” e diche que lle dan ganas de pegarche.

- Se non soporta non saber o que fas ao longo do día.

- Se necesita saber todo o que din os teus colegas del.

- Se intenta ter controlado o teu móbil para saber con quen falas.

- Se ten a sensación de que o estás provocando para que "salte".

- Se non se fía do que lle contas e compróbao.

- Se lle custa moito desculparse, e máis se é diante túa.

- Se sente que, como home, ten que protexer ás mulleres.

- Se non está disposto a ocuparse das tarefas da casa e escaquéase todo o tempo conseguindo que lle dean todo feito.

- Se é el o que toma as decisións importantes da parella.

- Se se burla de ti e avergóñate en público.

- Se critica constantemente as túas opinións ou a túa forma de pensar.

- Se non se interesa polas túas cousas.

- Se algunha vez se pon tan nervioso contigo que descontrola e sentes medo.

- Se te trata coma se foses menos competente que el.

Ten coidado con aqueles que pensan:

As mulleres son inferiores e deben obedecer aos homes.

As tarefas domésticas e os fillos "son cousas de mulleres".

A muller debe seguir ao marido, aínda que teña que renunciar aos seus proxectos.

O máis importante na vida dunha muller é casar.

Coidado, o machismo mata!!

Fuentes: Fundación Mujeres

Receita do amor

2011-11-24T19:22:00.001+01:00

Ingredientes:

• Cuarto e metade de respecto

• Medio quilo de confianza

• Un litro longo de comunicación

• Culleradas sopeiras de atracción

• Unha nube de imaxinación

• Un chorro constante de paixón, afecto e comprensión.

Elaboración:

• Mestúranse todos os ingredientes, deixando reservadas a imaxinación e a paixón. Remóvese ata que quede unha masa fluída pero con textura.

• Engádese a imaxinación para aireala un pouco e métese no forno aos 200ºC dos primeiros momentos. A masa empezará a subir, revísase cada dez minutos para ver se todo marcha ben e cando xa está ao gusto sácase do forno.

• Déixase repousar a temperatura ambiente e salfírese coa paixón.

Está delicioso!

E cando se acaba ou os ingredientes non foron os adecuados o mellor que se pode facer é aceptar que non saíu a receita.

Sabes? Hai quen opina que é necesario engadirlle algunha cullerada de celos, pero asegúroche que amarga apenas o metes na boca.

Hai veces que incluso nos empeñamos en comer, pese a que sabemos que a confianza estaba caducada, ou que a comunicación era en gran e necesitabámola en po, ou que no tarro da paixón non quedaba nin unha pinga. Nestes casos o prato pódenos sentar mal e facer dano ao estómago. Non hai que seguir comendo dun prato que non senta ben.

Fonte: extraído do conto "Amor" da Campaña de Prevención de Violencia de Xénero da Federación de Mujeres Jóvenes.

2011-11-20T09:55:00.001+01:00

Aula Matemática Digital

Manuel Lourenzo González gaña o premio Eduardo Blanco Amor

2011-11-19T13:17:00.001+01:00

Manuel Lourenzo González, autor de Irmán do vento ( obra de lectura para 4º ESO neste primeiro trimestre), foi o gañador da XXIX edición do premio de novela longa Eduardo Blanco Amor .

O xurado, despois das correspondentes deliberacións acordou conceder o premio de novela longa Blanco Amor á obra presentada baixo o lema ATL, que unha vez aberta a plica resultou ser da autoría de Manuel Lourenzo González.

Tal e como recolle a acta, o xurado valorou “moi positivamente a coherencia do universo literario empregado. A intriga que desenvolve a trama está ben dosificada e consegue captar a atención do lector. O mundo futuro no que se desenvolve resulta sólido e sen estridencias. E, ao mesmo tempo, ATL ocúpase dos problemas da identidade e o sentido da vida que son manexados de maneira eficaz. O dinamismo da historia, a escrita entretida e áxil e a credibilidade do futuro no que nos sitúa, foron valores aprezados por este xurado para escoller a ATL como a novela gañadora desta edición do premio Blanco Amor.”

Manuel Lourenzo, Licenciado en Pedagoxía, é profesor de Lingua e Literatura Galegas no instituto Torrente Ballester de Pontevedra. Autor polifacético, cultiva a narrativa de adultos, aínda que el mesmo indica que se sente especialmente cómodo como creador de literatura xuvenil e de contos para cativos. Tamén ten varios libros de teatro e de ensaio no ámbito da didáctica da lingua, así como libros de texto. Obtivo varios premios coma o Xerais de Novela, Pedrón de Ouro, Carvalho Calero, Café Dublín, García Barros, Narrativas quentes e Merlín en narrativa; O Facho e Estornela en teatro e máis recentemente o Premio de Literatura Infantil Barco de Vapor. Agora, ese listado vén agrandarse cos este Premio de Novela Longa Eduardo Blanco Amor.

Os nosos parabéns polo premio e o desexo de poder incorporar en breve esta nova novela de Manuel Lourenzo aos fondos da nosa biblioteca.

Fonte: GaliciaHoxe.com 19.11.2011

Redelibros, a rede social galega do libro

2011-11-17T21:45:00.001+01:00

Redelibros.com é unha plataforma cultural centrada no mundo do libro. Reúne a escritores, editores, libreiros, bibliotecarios e, moi especialmente, lectores. É, ante todo, unha rede social de literatura, un espazo común onde compartir experiencias, inquietudes, lecturas e intereses, un espazo en Internet que agrupa blogs persoais e profesionais, grupos de opinión, páxinas web de librerías, editoriais e autores, axenda de eventos, álbums persoais, etc. Unha rede de literatura na que atopar lectores que comparten os nosos gustos, buscar información sobre as nosas próximas lecturas, apuntar ou comentar o que lemos, recomendar libros, crear as nosas bibliotecas virtuais e estar ao día de canto acontece no mundo do libro, xa sexan lanzamentos editoriais, charlas de escritores, premios, etc.

Concurso de presentacións electrónicas de Nadal - Secretaría Xeral de Política Lingüística

2011-11-13T20:54:00.001+01:00

A Secretaría Xeral de Política Lingüística convoca a segunda edición do concurso de presentacións electrónicas de Nadal.

O obxectivo da iniciativa é que as propostas fagan referencia a un tema vinculado con estas datas, para felicitar o Aninovo, o Día de Reis ou as festas de Nadal en xeral. Os traballos máis enxeñosos e cun deseño máis orixinal serán seleccionados para formar parte dunha galería de presentacións que estará dispoñible no espazo web da secretaría xeral. Ademais, outorgaranse tres premios consistentes nun lote de produtos de lecer en galego para cada un dos gañadores ou gañadoras.

Se estades interesados en participar, podedes enviar as vosas presentacións a calquera dos seguintes enderezos electrónicos: secretaria.xeral.politica.linguistica.web@xunta.es ou a sxpl.secretaria@xunta.es . O prazo de admisión das propostas remata o día 9 de decembro de 2011.

Todas as presentacións-e que realicedes contribuirán, sen dúbida, a favorecer o uso da linguga galega na comunicación propia destas festas e no ámbito das tecnoloxías.

Consulta aquí as bases do concurso

Magosto no IES de Curtis

2011-11-11T19:10:00.001+01:00

O noso magosto on PhotoPeach

O MAGOSTO

2011-11-10T21:06:00.001+01:00

Existen varias teorías que intentan explicar a etimoloxía da palabra. Hai quen a fai vir do latín magnus ustus, gran fogueira, dentro dos cultos ígneos que, como a noite de San Xoán, marcaban o paso das estacións; outros, de magnus, que significaría ou ben magno, grande, ou ben mago, maxia; e outros do celta mag, campo.

A palabra magosto designa tamén a propia fogueira na que se asan as castañas ou o conxunto de castañas que se asan e comen nesta ocasión. Vocabulario derivado son magostar, co significado de asar castañas nun souto para comelas en grupo; e magosteiro, cada un dos participantes nesta comida.

O magosto realizábase tradicionalmente o 1º de novembro, día de Tódolos Santos, se ben en Ourense, por maduraren máis tarde as castañas, retrasouse ata o día 11, san Martiño. Na actualidade celébrase en calquera data comprendida entre a segunda quincena de outubro e a primeira de novembro, converténdose na festa do outono por excelencia, e incorpóranse diversos alimentos, coma chourizos e outros produtos elaborados nas matanzas do porco coincidentes con estas datas. Tampouco adoitan faltar as sardiñas asadas.O magosto celebrábase nun claro do mesmo souto, comezando a primeira hora da tarde coa recollida de leña e castañas. Facíase unha ou varias fogueiras con paus e frouma para conseguir brasas dabondo para asar as castañas; outras veces era na eira ou nun rueiro amplo, cos vellos na cociña da casa e os mozos na rúa.

Historiadores como Manuel Murguía relacionaban esta festa cos defuntos considerándoa un banquete funerario: as castañas simbolizarían a morte e o viño novo a vida. Xosé Ramón Mariño Ferro, recoñecido antropólogo galego, tamén escribiu que a castaña é símbolo de vida que combate á morte: de aí que apareza nos ritos funerarios.

En calquera caso existe coincidencia en considerar os magostos como unha festa de orixe pagá, relacionada coa fecundidade e o folclore do lume que marca o paso dos ciclos agrícolas, a modo de simbolismo de peche do ciclo solar. Como aconteceu con outras festividades pagás, terminou sendo cristianizada asociándoa ós Santos e Defuntos. Existe constancia dalgunhas prácticas supersticiosas relacionadas coa crenza de que o lume ten vida propia e un certo carácter sagrado: nunca se debía cuspir sobre o lume, nin botar nel restos de comida ou calquera outra cousa . Non se debía matar o lume senón que cumpría deixar que as brasas se apagasen soas, pouco a pouco: críase que as ánimas viñan quentarse á noite no rescaldo. Outros din que cada castaña comida era unha alma que se sacaba do purgatorio, e para que estas ánimas puidesen comer algo, sempre se deixaba algunha castaña entre as brasas.

La energía liberada

2011-11-10T19:59:00.001+01:00

Vivimos nunha cultura social que só mira a superficie. Pero sabemos que debaixo da cortiza terrestre xérase un tipo de enerxía que en ocasións se libera e xera vida. Así mesmo a sociedade vese alterada por forzas económicas, mediáticas, políticas moi activas "o neoliberalismo, os gobernos sometidos aos poderes económicos, Barack Obama, os países emerxentes, a Unión Europea, España", de complexa estrutura e variados matices, que inflúen nela dun ou outro xeito, empúxanse ou alíanse. Este é o tempo dos grandes movementos. Necesitamos sentir que somos capaces de poder cambiar o noso presente para que non nos arrebaten os nosos dereitos, para que quen xestionan a nosa existencia non nos enganen co seu mutismo mentres se acumulan os agravios, para deixar de respirar tanta zozobra.

A xornalista Rosa María Artal, coordinadora e coautora de Reacciona, parte dunha metáfora xeolóxica para articular de xeito maxistral unha análise profunda da crise, por que non se remedia, que solucións está arbitrando a sociedade civil e o impacto de movementos como Wikileaks, o volcán islandés, o 15M ou o renacemento dunha conciencia cidadá. Un libro necesario que recolle a vehemencia e o empuxe dos cidadáns que loitan por conseguir cambiar os seus destinos, que xa son enerxía liberada e ansían sumar forzas a esa erupción, unha explosión de dignidade que actúe máis aló da superficie.

Vía librosaguilar.com

A gran base de datos das cantigas galego-portuguesas

2011-11-10T18:20:00.000+01:00

"O Instituto de Estudos Medievais, da Faculdade de Ciências Sociais e Humanas da Universidade Nova de Lisboa, presentou o pasado 27 de outubro o proxecto Littera, financiado pola Fundação para a Ciência e Tecnologia. Dirixido pola profesora Graça Videira Lopes, este proxecto procura iniciar, de forma coherente, coordenada e cientificamente consistente, a edición, protección e actualización do patrimonio literario e cultural medieval galego-portugués, nas súas dúas grandes vertentes: poesía e prosa narrativa. O sitio web Cantigas é un servizo público dirixido a docentes, especialistas e público en xeral. A base de datos conta coa totalidade das cantigas medievais presentes nos cancioneiros galego-portugueses, as imaxes dos manuscritos e a música medieval ou as versións ou novas composicións contemporáneas. Tamén se comparte información sobre todos os autores nela incluídos, os personaxes e lugares referidos nas cantigas, así como a Arte de Trovar, o pequeno tratado de poética trobadoresca que abre o Cancioneiro da Biblioteca Nacional de Portugal, colaboradora neste proxecto. A páxina ofrece un glosario, notas explicativas de versos, notas de lectura, toponimia e antroponimia que completan os textos das cantigas, ademais de información de base sobre algúns dos seus aspectos formais. Tamén se ofrecen imaxes dos manuscritos. A base permite a lectura secuencial dos folios dos cancioneiros, así como a visualización independente das miniaturas contidas no Cancioneiro da Ajuda. E inclúe ficheiros de audio e pautas das cantigas, ademais de información sobre autores e intérpretes. Os textos contidos na base están escritos segundo as normas do Novo Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa."

Vía aelg.org

Engurras

2011-11-09T20:58:00.001+01:00

Director: Ignacio Ferreras
Dirección artística: Paco Roca
Dirección de produción: Dani Martínez
Guionista: Ángel de la Cruz, Paco Roca
Intérpretes: Pepe Sacristán
Música: Nani García, Iván Laxe, Piti Sanz
Titulo orixinal: Arrugas
Tipo: Animación
Xénero: Drama
Duración: 80'
Ano: 2011

Engurras narra a amizade entre Emilio e Miguel, dous anciáns recluídos nun xeriátrico. Emilio, que chega á residencia nun estado inicial de Alzheimer recibe a axuda de Miguel e outros compañeiros para non rematar na planta superior da residencia, o temido piso dos asistidos que é como chaman alí aos desafiuzados. O seu aloucado plan tingue de comedia e tenrura o pesado día a día da residencia porque aínda que para moitos as súas vidas acabaran, eles comezan unha nova.

Longametraxe de animación 2D para adultos baseada na BD Arrugas de Paco Roca que levou o Premio Nacional de Cómic en 2008. Proxectada o 19/9/11 no Festival de San Sebastián. Estrea nas salas comerciais españolas prevista para primeiros de 2012, aínda sen concretar.

Palmarés: É unha das dezaoito cintas de animación aspirantes a estar entre as cinco candidatas ao Oscar para mellor longa de animación na vindeira edición dos galardóns estadounidenses.

Conxugador Cilenis

2011-11-09T20:34:00.000+01:00

Unha ferramenta que permite conxugar os verbos galegos en liña. Este é o proxecto que presenta Cilenis, unha nova empresa dedicada ao procesamento de linguaxe e á enxeñaría lingüística. A iniciativa pretende facilitar a conxugación de todos os verbos en galego "mesmo os que non aparecen nos dicionarios". Ademais, dispón dunha versión en portugués. Desde a empresa anuncian que pretenden traballar no desenvolvemento de ferramentas de busca a medida na rede e que ofertan tamén servizos de instalación, personalización e mantemento do tradutor Opentrad.

Vía culturagalega.org

Cadro de contas do Plan Xeral de Contabilidade (en galego)

2011-11-09T18:19:00.000+01:00

Open publication - Free publishing - More cadro contas

A VOLTAS COA CIENCIA

2011-11-08T23:24:00.000+01:00

O noso IES celebrou, un ano máis, o pasado venres o Día da Ciencia en Galego: exposicións, videoconferencia co CERN, experiencias e xogos de diferente tipo no patio cuberto... foron acollidos con interese por alumnos e profesores. Gran traballo dos departamentos implicados e do Equipo de Normalización lingüística: de vez en cando paga a pena que a ciencia saia das aulas e dos laboratorios para... pasear tranquilamente entre nós.

Chicken a la carte - Ferdinand Dimadura

2011-11-07T23:41:00.002+01:00

"Un neno que morre de fame,

morre asasinado"

JEAN ZIEGLER

Curtametraxe de Fernand Dimadura (premiado no festival de cine Green Unplugged de Alemaña no ano 2006) sobre o fame e a pobreza provocada pola globalización, mostrando unha parte esquecida da sociedade: a xente que vive no lixo doutros homes para sobrevivir. Un bo documento para mostrar o que hai detrás dunha sociedade despiadada e consumista.

25 anos de Polaroid

2011-11-07T19:52:00.001+01:00

Cúmprense 25 anos da publicación da obra de Suso de Toro. Con este motivo a editorial Xerais organiza un acto literario no IES Rosalía de Castro (Santiago de Compostela) o vindeiro xoves, 10 de novembro. O obxectivo desta actividade non é outro que o de lembrar un libro que supuxo unha ruptura co concepto de obra literaria vixente na época.

Suso de Toro foi descubridor para a literatura galega dun modo novo de narrar que admitiu todo tipo de rexistros, e introdutor da voz dos máis desfavorecidos da sociedade. É a chamada narrativa urbana e experimental que se caracterizou pola experimentación formal e a exploración de mundos narrativos infrecuentes nas nosas letras (marxinalidade urbana) influídos en maior ou menor grao por tendencias contraculturais. Apareceron novos rexistros lingüísticos, unha linguaxe denominada polo propio autor “chatarra lingüística”, en contraposición á tradicionalmente prestixiada linguaxe literaria.

Polaroid (1986), Premio da Crítica Galicia do ano 1987, foi un claro exemplo desta tendencia. Un “clásico” das nosas letras que non debemos esquecer.

Máis información sobre o tema e as impresións sobre o libro do propio autor aquí.

A lingua sabe a pan

2011-11-06T23:34:00.001+01:00

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

"Sobre unha idea de Álvaro Cunqueiro, naceu a letra de A Lingua Sabe a Pan. Contou coa participación de todo o alumnado (CPI Virxe da Saleta) e dos músicos Pedro Feijoo e Charly Lincoln que gravaron, misturaron e produciron nos estudios Muu! de Vigo"

Vía: Caderno de Lingua

PISTAS - FAI UNHA DE MEDO!

2011-11-06T01:19:00.002+01:00

Open publication - Free publishing - More cine

FAI UNHA UNHA DE MEDO!

2011-11-04T17:29:00.001+01:00

Se che gusta o medo, a intriga, o suspense... o cine... e a investigación... ofrecémosche a oportunidade de demostrar as túas habilidades nestes campos. Vén de arrincar esta semana o concurso Fai unha de medo, organizado polo Equipo de Biblioteca: no corredor da biblio tedes colocadas secuencias de 33 películas de terror: haberá premios (1º e 2º) para aqueles concursantes que acerten o maior número de títulos e directores (deben acompañar cada resposta dun brevísimo resumo argumental). Animádevos: nesta actividade pode participar todo o alumnado do centro e pode facelo desde o día 2 ata o 18 de novembro, recollendo na biblioteca as táboas para cubrir datos. Por se vos serve de axuda, en breve subiremos ao blog as imaxes das películas, por se algún de vós quere consultalas aquí.

SORTE A TODOS OS PARTICIPANTES !

SE QUERES ENTRAR NO MUNDO DO MISTERIO...

2011-11-04T17:09:00.001+01:00

... Pode que atopes o que buscas na Biblioteca do noso IES. Aínda andan movéndose entre nós os espíritos do Samaín, de Hallowen, do Día de Defuntos... e podes atopalos nada máis entrar neste espazo: están agochados nos libros e películas que hai sobre a mesa que está na entrada, só tes que collelos nas mans e abrirlles as portas da túa imaxinación.

Desexamos que estas lecturas e DVD sexan do voso agrado... e vos fagan tremer -por que non?- un pouquiño.

Día da Ciencia en galego no IES de Curtis

2011-11-04T11:33:00.011+01:00

O día 4 de Novembro de 2010 celebramos o primeiro día da Ciencia en Galego dedicado a exaltar o papel da Ciencia na creacion e profundamento da Cultura Galega.

Sen Ciencia Galega e en Galego non temos futuro.

Dedicámolo este ano á muller e á química.

Convocan ENCIGA, AGAPEMA, APETEGA, Cgendl Coordinadora Galega Endl, SGAPEIO, IGACIENCIA, a Universidade da Coruña, a Universidade de Santiago, A Universidade de Vigo, o ILG, CIG-Ensino, STEG, NEG, AS-PG, A Mesa, Deputación de Lugo, de A Coruña, Adega, Prolingua, MC2, Asociación de escritores en lingua galega

No IES de Curtis participamos desta celebración.

Os departamentos de Matemáticas, Física e Química, Tecnoloxía, Automoción, Bioloxía e Xeoloxía, o Equipo de Normalización e Dinamización Lingüística e o Equipo de Biblioteca do IES de Curtis, sumámonos ao dereito de gozar a ciencia en galego.

Programa de actividades:

- Videoconferencia de Ángel Carracedo: "Aplicacións da investigación xenética: o seu uso na práctica policial". Grupos:1º Bacharelato, 2º Bacharelato, Programa de Garantía Social e 4º Diversificación . Horario 12:30- 13.30h

-Exposición de aplicacións tecnolóxicas realizadas polo alumnado e explicación das mesmas no patio cuberto

-Exposición: Entre moléculas. Ano Internacional da Química 2011. CSIC

-Bingo matemático

-Exposición malacolóxica

-Panel léxico da tecnoloxía

-Taboleiro de Normalización con entrevistas a científicas galegas

-Mecanismos de Automoción

Experimentos científicos no patio cuberto.

O vello Sinbad chega á gran pantalla da man de Antón Dobao.

2011-11-03T21:43:00.001+01:00

A versión cinematográfica, que leva por título Sinbad, pecha o ano de homenaxe a Álvaro Cunqueiro no centenario do seu nacemento e aos 50 anos da publicación da súa obra Se o vello Sinbad volvese ás illas. A película estrouse o pasado día 28. Despois de percorrer vilas e cidades galegas será presentada en festivais internacionais.

Baixo a dirección de Antón Dobao, Xosé Olveira “Pico”, volve a meterse na pel do mariñeiro recreado por Cunqueiro, tralo ter representado no teatro en 1999 na montaxe de Quico Cadaval. Sara Casasnovas, Mariña Sampedro, Luís Castro Zahera, Laura Ponte, Manolo Cortés, César Cambeiro, Antonio Durán “Morris”, Mariana Carballal, Camila Bossa, Miquel Ínsua e Mela Casal completan o reparto encabezado por “Pico” Olveira.

Todos xuntos narran a historia de Sinbad, o vello mariñeiro reinterpretado pola imaxinación de Cunqueiro na novela Se o vello Sinbad volvese ás illas (1961). Nesta obra o personaxe de As mil e unha noites é presentado como un mariñeiro vello que, retirado no país de Bolanda, ten que inventar diariamente historias diante de amigos e veciños para manter o prestixio.

A sinopse coa que se presenta a película é a seguinte: nunha vila mariñeira, un home ve transcorrer a vida de forma apracible, entre o coidado do seu horto, os seus paseos a carón do mar e o seu amor pola fabulación. Chámase Aurelio, pero prefire que lle chamen Sinbad, coma o vello e famoso mariñeiro, porque igual ca el navegou mares reais e -talvez- imaxinarios, coñeceu lugares e personaxes extraordinarios e foi testemuña e protagonista de feitos fantásticos. Sinbad non só é experto nos camiños do mar; tamén coñece os misterios e as marabillas do Cosmos e soña con percorrer algunha das súas rutas. A Sinbad acompáñao Sara, unha nena que aprende con el os segredos deses mundos fantásticos propios de soños e memorias. Sara é o elo que une a Sinbad co seu último proxecto: pilotar unha nave extraordinaria que o leve, a través de mares e universos descoñecidos, ás Illas Cotovías.

One day (Siempre el mismo día)

2011-11-03T13:25:00.004+01:00

O outro fun o cine a ver One day (Siempre el mismo día).
Eu xa coñecía a anterior desta directora, An Education, e aínda que me gustara, sobre todo pola súa ambientación e o tema que trataba, sen embargo o tratamento parecérame un pouco superficial.
Á directora danesa Lone Scherfig gustánlle as historias de amor. Debutou no cine humanizando o movemento Dogma de Lars Von Trier con Italiano para principiantes (coa que conseguiu varios premios no Festival de Berlín de 2001). Logo viñeron Wilbur quérese suicidar e Hjemve. E de aí pasou a rodar en inglés con outro traballo que en 2009 acumulou candidaturas e premios, especialmente tres para os Oscar (entre elas Mellor película): An education.
One day (Sempre o mesmo día), que se estreou en España o 14 de outubro, é unha adaptación da novela de David Nicholls.
Emma (Anne Hathaway) e Dexter (Jim Sturgess) manteñen unha relación de amizade e amor a partir dun 15 de xullo de 1988. Durante 20 anos sempre se reencontran o 15 de xullo. Segundo Nicholls, que é tamén guionista da pelicula, estamos ante "unha historia de amor que fala tamén de amizade e da familia, de nostalxia e pesar, e de que as nosas esperanzas e soños nunca se fan do todo realidade, polo menos non tal como esperabamos. ten un sabor agridulce. É unha historia convencional -chico coñece chica e seguen camiños diferentes para logo reencontrarse- que, sen embargo, afonda nunha historia de amor feita de desencuentros e pasos en falso, un tenso xogo de sedución entre aparentes contrarios, que segue máis aló de onde unha comedia romántica.

'One Day (Siempre el mismo día)' - Tráiler español por elseptimoarte

ENTREVISTA: PETROS MÁRKARIS Escritor

2011-11-02T12:44:00.000+01:00

A festa do Samaín

2011-10-31T14:39:00.000+01:00

A antiga festividade céltica do Samaín (pronunciado /ˈsˠaunʲ/ da lingua irlandesa antiga samain) foi habitualmente descrita como unha comuñón cos espíritos dos defuntos que, especialmente nas datas do 31 de outubro ó 1 de novembro, terían autorización para camiñar entre os vivos. Abríanse as portas entre este mundo e alén, dándolle á xente a posibilidade de reunirse cos seus antepasados mortos.

Os celtas celebraban co Samaín o paso do ano, a fin do tempo das colleitas e, con el do ano vello, e o comezo do inverno e, con el, do ano novo. Igualmente, o Samaín era o momento no que as ánimas dos mortos retornaban ás súas casas para visitar os familiares aínda vivos. Nesta visita aproveitaban para buscar alimento e quentarse co lume da lareira, polo que era costume deixar o lume aceso nesta noite e nunca varrer a lareira para non afastar as ánimas; por veces tamén se deixaba unha cadeira baleira, co seu servizo de comida e bebida, para que as ánimas se achegasen á mesa familiar. Coincidía así, nesta noite do 31 de outubro ó 1º de novembro, a festa do paso dun ano a outro, co momento da apertura ás ánimas do outro mundo.Disque, nestas mesmas datas, prendíanse lumes sagrados e que con esta cacharela inicial alimentábanse as lareiras de todas as casas. Estas fogueiras tamén podían cumprir o obxectivo de guiar os mortos na escuridade da noite e facilitarlles así que atopasen os seus fogares e os seus parentes.

Afírmase que polo Samaín era costume baleirar nabos de gran tamaño para pórlles dentro candeas, e esta tradición, conservada en Irlanda, puido ter sido exportada aos Estados Unidos de América polos irlandeses coas migracións a este país no século XIX e comezos do XX. De ser así, a tradición tería continuidade nas festas de Halloween, do que sería o seu precedente, nunha adaptación do Samaín na cultura estadounidense, semellante a un Entroido, na que os nabos foron substituídos por grandes cabazas. Co paso do tempo, a influencia cultural estadounidense no resto do mundo conseguiu que o Halloween regresase a Europa para converterse nunha festividade cada vez máis popular.

A partir da década de 1990, comezou a celebrarse en Galicia o Samaín, mantendo a denominación celta. O profesor Rafael López Loureiro é o principal defensor da tese da galeguidade desta festa. Para el, o costume sobreviviu en Galicia ata épocas relativamente recentes (polo menos ata hai uns 30 anos) en que esmoreceu para converterse, unicamente, nunha celebración do día de Defuntos. López Loureiro realizou un estudo no que recolle testemuñas e referencias documentais desta tradición e creou unha unidade didáctica que utilizou nos colexios de Cedeira e, pouco despois, de Santiago.

Segundo este investigador, a tradición esténdese por toda a antiga xeografía céltica europea. En España, está presente en localidades rurais de Asturias, Aragón, Cantabria, Castela e León ou Madrid. Respecto a Galicia, vieiros.com afirma que "atopámola en toda a súa xeografía, non faltando esta tradición en ningunha das súas bisbarras e aportando un folclore similar aínda que dándolles nomes diferentes". Comprobou que se mantiña vivo en Cáceres, na zona de fala galega, así como nas áreas galegofalantes de León e Zamora.

Xoán Xosé Pérez Labaca tamén defende a pervivencia do Samaín en Galicia, e escribe que "aquí era fai uns anos, nalgúns sitios aínda é, moi habitual polas vésperas do Día de Defuntos coller cabazas ... e facer con elas caras aterradoras cuns ollos e unha nariz abertos e colocando uns pauciños, como dentes, na feroz boca aberta, ás que se lle poñía dentro acendido un cabo dunha vela".

Outros autores, como Méndez Ferrín defenden, polo contrario, que se trata dunha falsa tradición, inexistente en Galicia ata esta recuperación, un "costume imposto polo imperialismo norteamericano", que se quere presentar como tradición céltica galega como froito dunha corrente ideolóxica celtista.

Sexa como for, o Samaín xa non está presente só en Cedeira. Ano tras ano outras localidades galegas únense a esta celebración que hoxe se pode ver en Santiago de Compostela, Ferrol, Narón, Palmeira, Ourense, Vigo, nas Rías Baixas, Cambados… Esta celebración formou parte da candidatura á declaración da UNESCO do patrimonio inmaterial galego-portugués na candidatura multinacional "As tradicións orais galego-portuguesas"

Fonte: Galipedia, a Wikipedia en galego

A revista Tempos Novos crea unha publicación en galego na rede: temposdixital.com

2011-10-28T21:47:00.001+02:00

Un paso máis na recuperación do espazo para os medios en galego na rede. A revista Tempos Novos, que iniciou a súa andaina no ano 1997, comezará proximamente a súa edición dixital.

Información, opinión e debate na rede son as cartas de presentación desta publicación que pretende "abrir o campo" de contidos, incluíndo ademais textos dirixidos a un público máis novo (entre 18 e 35 anos de idade), ampliando así o espectro do público lector do medio en papel. Por iso inclúe unha sección de deportes e prestará especial atención ás novas formas da cultura, manténdose na liña de xornalismo de análise e interpretación que vén caracterizando á revista Tempos Novos.

Toda a información en: http://temposdixital.com/

ABRINDO PORTAS NA BIBLIOTECA SARMIENTO

2011-10-28T11:38:00.002+02:00

O equipo de biblioteca vén de rematar as sesións de formación de usuarios para o alumnado novo do centro. Como sempre, faise uso dun recurso creado polo propio equipo para explicar como funciona este espazo: nel os rapaces ven que material poden vir buscar, onde o poden atopar, como buscalo... Despois dese breve recorrido, da man da CDU, todo hai que dicilo, pasouse á parte práctica: en pantalla teñen que facer corresponder lombiños con áreas de saber, autores e obras completas, crear eles mesmos sinaturas... Organizouse, a continuación, unha busca nos andeis: por equipos deben localizar os libros, revistas, DVD que se lles piden nunha lista. Certo é que se foron desenvolvendo cunha habilidade máis que aceptable.

Para rematar presentáronselles os blogs da Biblioteca Sarmiento e deuselles un tríptico con información útil para manexarse con soltura neste lugar do centro.

Esperamos que sigan vindo por aquí para practicar. Agardámolos con ilusión.

Un documental para retratar o Movemento 15-M

2011-10-27T20:46:00.003+02:00

Preme sobre a imaxe para ver o video promocional

Indignados. Do 15-M ao 20-N, dirixido por Antoni Verdaguer, recolle ao longo de case unha hora os testemuños dunhas 70 persoas que falan das orixes, as razóns, os problemas e o futuro das mobilizacións cidadás que se iniciaron en España e que se foron estendendo por medio mundo. A historia comeza cunha reunión entre internautas e o exdirector da Academia de Cine, Álex da Igrexa, e chega á actualidade fiando entrevistas a protagonistas do movemento.

A rodaxe de Indignados arrincou o pasado día 3 de outubro na Praza de Catalunya, o epicentro das protestas en Barcelona, e continuou na Porta do Sol de Madrid, ademais de en Sevilla, Málaga, Valencia, Bilbao e Logroño.

Estrearase gratis en Internet o 3 de novembro.

Fonte: El País

Praza pública

2011-10-27T20:06:00.002+02:00

Presentouse o novo xornal dixital Praza Pública. Despois de meses de malas novas, de peches de diarios galegos e en galego como Galicia Hoxe, A Nosa Terra ou Xornal de Galicia, e de dixitais tan importantes como Vieiros.com e o propio Xornal.com, chegan novas esperanzadoras.

Podes ver a presentación da web premedo aquí.

LA ZONA FANTASMA. 16 de octubre de 2011. ‘La perversión de viejos’

2011-10-26T22:54:00.000+02:00

Posted on 16/10/2011 by javiermariasblog

Mucho se ha escrito a lo largo de la historia sobre los sinsabores y lacras de la vejez, al parecer incontables y desde luego infinitamente mayores que sus ventajas. Entre estas últimas destacaban sobre todo tres: sabiduría, respeto de los más jóvenes y la llamada “dignidad de las canas”. La primera hace ya tiempo que se comprobó o reconoció que no existía, es decir, que, o bien estaba ya en cada persona antes de alcanzar la ancianidad, o no hacía acto de aparición con los años, así, como por ensalmo. Y es más, a medida que uno los va cumpliendo, no es raro descubrir que sus certezas menguan, lejos de crecer. Quizá en eso consista en parte la sabiduría, en dudar y ver más matices y más penumbras, pero francamente, de ser así, se trata de una sabiduría poco útil y desconcertante, si es que no descorazonadora, porque uno la asociaba siempre con la idea de mayores discernimiento y claridad. En cuanto al respeto, eso desapareció de nuestra faz de la tierra cuatro o cinco décadas atrás, y su falta no ha hecho sino ir en aumento. De la manera más contradictoria que cabe imaginar, cuanto mejor se conserva la gente y más le tarda en llegar la verdadera ancianidad, no la del calendario; cuanto más longeva es la población y más le dura la plena posesión de sus facultades, antes se la considera “vieja” para lo que realmente importa: para trabajar, para intervenir, para aconsejar y traspasar su experiencia. Hay numerosas personas a las que se prejubila con cincuenta años o menos, y lo habitual es que, con esas edades, nadie les ofrezca ya un nuevo empleo. A muchos de esos individuos los aguardan tres decenios o más de estar mano sobre mano, aburridos e insatisfechos, sintiéndose casi parásitos de la sociedad.

El pretexto para semejante disparate (y a menudo humillación) es que hay que hacer hueco a los jóvenes. Pero hoy son precisamente los jóvenes quienes se ven más faltos de oportunidades, con trabajos muy precarios y mal pagados, o sin perspectiva, siquiera, de ir a conseguir ninguno, de poderse estrenar en el mundo laboral. Uno se pregunta a veces quién diablos está ocupado y “produce” en nuestro país, y cómo es que a esa especie en aparentes vías de extinción, en vez de protegerla y tratarla con mimo las autoridades varias, todas ellas la machacan a diario y procuran por todos los medios impedirle ejercer su tarea. Pero esto sería asunto de otro artículo, aunque ya creo haber dedicado alguno a la cuestión.

Volvamos a la tercera supuesta ventaja de la vejez, la dignidad de las canas, por seguir con la expresión clásica. Eso es algo que, con excepciones, también se ha procurado desterrar, mediante lo que llamaría la perversión o corrupción de los ancianos, algo en verdad novedoso. Corrupción de menores y de la juventud siempre ha habido, pero ¿de los viejos? Una de las características de esta época haragana y reacia al esfuerzo es la tendencia a persuadir a todo el mundo de que no tiene que avergonzarse ni arrepentirse de nada y ha de estar muy orgulloso de como es. Tradicionalmente las personas poseían cierta conciencia de sus limitaciones, defectos o imperfecciones, y buscaban ponerles remedio si era posible, o si no disimularlos, nunca exhibirlos. El ignorante intentaba dejar de serlo; el zafio observaba y aprendía a comportarse; el inmensamente gordo adelgazaba o se vestía con ropas que no hicieran resaltar su obesidad, sino que la atenuaran; el demasiado peludo no iba por la calle con una camiseta sin mangas, y quien padecía unas carnes fláccidas no las enseñaba. La prédica actual es que no hay por qué esconderse ni sentir el menor pudor (esa noción anticuada y “represora”). La propaganda vigente es la de los brutos, que siempre han existido pero no eran predominantes: “¿Qué pasa? Soy así, y a mucha honra. Soy ignorante, soy zafio, soy una foca, soy un orangután, soy un pellejo colgante, y como tal me exhibo, orgulloso de mi ser”.

Era natural que a los viejos se los convenciera de lo mismo, es decir, se los pervirtiera. Yo he tratado con muchos, de los dos sexos, y si algo tenían todos era una enorme dignidad, independientemente de su educación. Y sentido del ridículo, y conciencia de lo que no se adecuaba a su edad. Casi todos vestían con esmero, pulcritud o incluso elegancia. Pocos soltaban un taco, la mayoría mostraba serenidad, y ninguno hacía el ganso. Ahora se los ha convencido de que deben ir cómodos y “modernos”, de que la edad es sólo un “estado mental” y de que por lo tanto conviene juvenilizarse o infantilizarse hasta la misma puerta del ataúd. Uno pasea por las calles de nuestras ciudades y ve de continuo a vejestorios con pantalones cortos y camisetas criminales con lemas, o luciendo bajo techado estúpidas gorras de baseball con la visera hacia atrás; a rotundas matronas mostrando el inencontrable ombligo entre lorzas o exhibiendo muslos elefantiásicos. Pone la televisión y los oye contar con regocijo groserías y obscenidades impropias hasta en adolescentes, no digamos en ellos. Los ve haciendo el ganso y el idiota por doquier. Los ve intentando ligar patéticamente, cuando otra de las ventajas que se presuponían a la vejez era que hombres y mujeres podrían descansar por fin de la fatigosa tarea de “impresionar” a los del otro sexo y, consecuentemente, de hacer el memo (todos hacemos el memo cuando nos a aplicamos a eso, a cualquier edad). Sí, a los viejos actuales se los ha pervertido y con ello se los ha condenado al bochorno, una de las pocas cosas de las que -en medio de sus sinsabores- solían estar a salvo.

JAVIER MARÍAS

El País Semanal, 16 de octubre de 2011

HAY ALTERNATIVAS - Vicenç Navarro, Juan Torres e Alberto Garzón

2011-10-26T21:15:00.000+02:00

HAY ALTERNATIVAS

Propuestas para crear empleo y bienestar social en España

Novo libro de Vicenç Navarro, Juan Torres López e Alberto Garzón Espinosa con prólogo de Noam Chomsky.

Un libro fronte á ortodoxia económica dominante.

Segundo os seus autores, o próposito do libro é desmontar a falsidade, difundida ata a saciedade por responsables políticos, por medios de comunicación e por pretendidos economistas de prestixio, de que non hai alternativas á crise financeira e económica actual, salvo as medidas neoliberais de recortes sociais de gasto público.

Pretenden estes autores demostrar que si hai alternativas máis eficaces para saír da crise e xerar emprego e benestar social. Medidas "máis xustas e humanamente satisfactorias".

Analizan, en linguaxe próxima para non expertos, a causa pola que o sistema financeiro internacional, debido ao comportamento irresponsable dos bancos, vén abaixo e como a partir dese momento diminuíu a actividade económica por falta de crédito, caeu a recadación de ingresos, os déficits disparáronse e a débeda subiu de forma acelerada.

O libro analiza causas e especialmente dá alternativas. Intenta desmontar "o pensamento único".

Vía Ciberculturalia

Podes descargalo íntegro aquí (por cortesía dos autores).

María Reimóndez, convidada á UmbriaLibri 2011, en Italia

2011-10-26T00:29:00.000+02:00

A escritora María Reimóndez viaxará no próximo mes de novembro á Feira do Libro UmbriaLibri, en Italia, a onde acudirá como autora convidada para participar nunha mesa redonda que compartirá con outras autoras estranxeiras traducidas ao italiano. A súa novela O Club da calceta foi publicada en italiano pola editorial Gran Via (Il club della calzetta).

Vía Xerais

VIII Premio de Narración Curta do Concello de Curtis "HAPPY CURTIS , cóntanos o día máis feliz da túa vida"

2011-10-25T21:13:00.001+02:00

BASES:

1. Convócase o VIII Premio de Narración Curta do Concello de Curtis "HAPPY CURTIS , cóntanos o día máis feliz da túa vida".

2. Os traballos presentados deberán estar escritos en lingua galega.

3. Os textos deberán ser orixinais, inéditos, e non premiados en ningún outro certame.

4. Deberán enviarse escritos en formato word e cunha extensión comprendida entre os 3000 e os 5000 carácteres (espazos incluídos).

5. Enviaranse á seguinte dirección de correo electrónico: happycurtis@concellodecurtis.org. Achegarase no arquivo unha última folla que conteña unha copia do DNI, enderezo, teléfono de contacto, e a categoría á que pertence.

6. A data límite de entrega é o 30/11/2011.

7. Establécense dúas categorías:

1.1A. Dos 12 ós 18 anos.

2.1B. Dos 19 anos en diante

e dous premios en metálico para cada categoría:

1.Categoría A:

Primeiro premio de 200 euros

Segundo premio de 100 euros

Categoría B:

Primeiro premio de 350 euros

Segundo premio de 150 euros

8. En calquera das categorías o premio poderá quedar deserto se o xurado considera que os presentados non acadan un mínimo de calidade.

9. Os traballos que non cumpran as presentes bases quedarán fóra de concurso.

10. O xurado estará composto por membros de recoñecido prestixio dentro do mundo da cultura, a lingua e as letras.

11. Os traballos premiados pasan a ser propiedade do Concello de Curtis, que se reserva o dereito de publicación a través dos medios que considere oportunos e sen afán de lucro.

12. A presentación das obras supón a aceptación destas bases.

Para calquera dúbida, escribir ó correo electrónico do certame: happycurtis@concellodecurtis.org ou chamar ó 651046603.

Vía Concello de Curtis

Día da Biblioteca

2011-10-24T10:32:00.001+02:00

Para celebrarmos o Día da biblioteca (24 de outubro), o mes da biblioteca escolar (segundo convocatoria da IASL), un curso máis, a Consellería de Educación edita un cartaz cunha imaxe dun autor galego. Nesta ocasión, Emma Ríos, ilustradora do mundo do cómic, interpreta o lema proposto, Biblioteca escolar, última xeración, e ofrécenos unha visión alegre e cómplice do que son e poden ser as bibliotecas escolares: lugares de encontro e de convivencia, espazos de aprendizaxe e de contacto gozoso coa cultura escrita; integración dos distintos soportes e formatos que albergan a información e os contidos culturais, oportunidades para soñar e imaxinar; apoio para a adquisición de competencias básicas e construción de coñecementos de calquera tipo; escolas de cidadanía.

Vía Bibliotecas escolares de Galicia

Ilustrado por Elena Odriozola e texto do escritor Patxi Zubizarreta.

Filosofía Hoy

2011-10-23T10:40:00.001+02:00

Unha revista intersante de filosofía e a que vale a pena suscribirse

El arte de leer

2011-10-23T10:37:00.001+02:00

14 octubre 2011

EL ARTE DE LEER

"Uno ha de ser capaz de leer humanamente, con todo su ser.Tenga las convicciones que tenga, uno es más que una ideología; y Shakespeare tanto más te habla cuanto mayor es la parte de ti que eres capaz de llevar hasta él" (Harold Bloom: Cómo leer y por qué)

Leer es una actividad en la que se nos instruye desde muy pequeños y sobre la que se nos insiste constantemente a lo largo de toda nuestra educación. Así nos ejercitamos en cosas como la lectura comprensiva, el comentario de texto, etc. Sin embargo, estas formas de leer, con sus procedimientos y objetivos propios, no agotan el amplio espectro de posibilidades que se despliegan al abrir un libro. La lectura puede ser también entendida y practicada como un ejercicio filosófico en sí mismo, esto es, como una actividad transformadora del yo. Veamos por qué y cómo.

En primer lugar, la práctica de lectura crea un tiempo y un espacio para la reflexión. No se trata de leer para "estar informado" o "culturizarse", tampoco para reafirmarnos en nuestras propias ideas y creencias, sino para reflexionar a partir del establecimieto de un diálogo con el texto.

En segundo lugar, la lectura es una actividad que transforma nuestra manera de ser y percibir... Si la lectura es plena, la acogemos con la totalidad de lo que somos(no solo con el intelecto). Es una práctica dirigida a la formación de uno mismo que contribuye a liberarnos de prejuicios, convenciones y pensamientos alienantes.

Por último, la lectura puede trascender el ámbito del cuidado del yo (Foucault) y facilitar un cambio de visión.... La lectura permite al lector tomar conciencia de una realidad que lo excede saberse parte de una totalidad, intuir la universalidad...

(...)

La lectura se convierte en un ejercicio filosófico al conducir al conocimiento de uno mismo y del mundo. Pero, ¿cómo ejercitamos el arte de leer? Mediante el cultivo de una determinada disposición interior caracterizada por dos actitudes:

1.- Atención y concentración. Leer es algo que sólo puede hacerse cuando se está plenamente centrado. Quien lee habita el presente y aprende a prescindir de lo superfluo. ¿Qué necesitamos para leer? Nada, sólo el texto y la propia presencia lo más libre posible de lastres: preocupaciones, inquietudes, expectativas, etc.

2.- La apertura interior. ¿Cuántas veces leemos para confirmar ideas previas? En su lugar, hablamos de una lectura lo más libre posible de expectativas ideológicas...

Ada Galán, en Filosofía Hoy, nº 7

Como papá

2011-10-22T11:25:00.002+02:00

As actitudes dos maiores son fundamentais na creación de hábitos lectores. Non só os pais e nais senón todos nós debemos contribuír co noso exemplo a fomentalos. Eis unha simpática campaña finesa de fomento da lectura.

2011 Ano de Álvaro Cunqueiro

2011-10-19T23:01:00.001+02:00

O vindeiro 22 de decembro cúmprense cen anos do nacemento de Álvaro Cunqueiro. Con motivo desta celebración foron moitas as actividades organizadas para dar a coñecer a vida e a obra do escritor mindoniense. Dende a biblioteca Sarmiento queremos contribuír con esta pequena homenaxe ao recoñecemento desta figura das nosas letras.

Sirva esta pequena selección de textos, carteis e obras que expoñemos na biblioteca e nos taboleiros dos corredores e das aulas, para que o alumnado do noso centro se achegue ao universo deste orixinal e xenial escritor.

2011-10-15T01:30:00.000+02:00

Roberto Varela asegura na Feira Internacional do Libro de Frankfurt que “a constante progresión do libro galego é o mellor termómetro da nosa cultura”

Roberto Varela, onte en Frankfurt

   "O conselleiro de Cultura e Turismo presentou dos dous primeiros títulos da colección ‘Galician Classics’, destinada a recoller en lingua inglesa as obras máis destacadas da literatura clásica galega. Trátase de ‘Collected Poems’, a recompilación en inglés da obra poética de Lois Pereiro, e de ‘Folks from Here and There’, a tradución de ‘Xente de aquí e de acolá’, de Álvaro Cunqueiro.

   Na presentación, Roberto Varela avanzou que a colección ‘Galician Classics’ continuará en 2012 coa versión en inglés de ‘Longa noite de pedra’, para conmemorar o centenario de Celso Emilio Ferreiro

    O expositor da Xunta, que hoxe acolleu a reunión do conselleiro co presidente da Asociación Galega de Editores, Manuel Bragado, e outros representantes do sector, conta coa presenza de 19 editoriais galegas. No evento participan uns 7.500 expositores de 100 países".

Información completa aquí

Febre

2011-10-14T17:17:00.002+02:00

Sae do prelo a obra de Héctor Carré gañadora do Premio Fundación Nova Caixa Galicia-Claudio San Martín de Literatura Xuvenil 2011.

Á espera de térmolo en man, velaquí a presentación editorial do libro:

Carmucha, unha moza de dazasete anos, non ten medo de nada nin se amedrenta ante ninguén. Despois de coñecer as inxustizas que se cometen na mina de volframio, as atrocidades do corrupto e desapiadado cabo Marelo, e sendo consciente da actitude submisa daquelas mulleres, decide mudar o rumbo da súa vida de señorita e poñerse ao servizo das persoas máis humildes. Félix, o fillo dos caseiros da súa familia, será dende entón o seu gardacostas, máis tamén o seu máis leal conselleiro, a súa sombra… Carmucha, esta afouta heroína, terá que enfrontarse a un inimigo infinitamente máis forte ca ela para acadar a súa independencia e liberarse da tutela paterna. A represión, a inxustiza e a violencia daquel tempo do volframio, no inicio dos anos corenta, entrelázanse nesta páxinas coa esperanza, o amor e a loita pola liberdade e a igualdade. Un western moderno, onde a pesar de que a súa loita é xusta, os heroes non son perfectos nin están exentos de culpa.

Manifesto contra a marxinación dos medios en galego

2011-10-10T20:38:00.000+02:00

Onte foi presentado en Santiago un manifesto en defensa da lingua galega e en contra da marxinación do idioma propio de Galicia . Pódese ler o documento completo e asinar no seguinte enlace:
http://marxinaciondogalegonosmedios.es/

Adeus a Steve Jobs

2011-10-06T21:46:00.001+02:00

Falece Steve Jobs, o home que revolucionou o computador persoal cos Mac, o cine de animación con Pixar, a música co iPod, os móbiles co iPhone, e pretendía cambiar os medios de comunicación co iPad.

Thomas Tranströmmer - Premio Nobel de Literatura 2011

2011-10-06T21:10:00.003+02:00

Tomas Tranströmer (Estocolmo, 1931). Escritor, poeta e tradutor sueco. Desde moi novo alternou o seu traballo de psicólogo coa escritura de poesía. Desde a publicación do seu primeiro libro, 17 dikter (17 poemas) en 1954, aclamado pola crítica, a súa produción creceu sen présa e sen pausa, á vez que a súa obra foi sendo traducida a distintas linguas; na actualidade os seus poemas poden lerse en máis de corenta idiomas. Xunto a Swedenborg e Strindberg, é un dos escritores suecos que máis influíu na poesía universal.

Tranströmer gañou os premios Bonnier de Poesía, o Premio Internacional Neustadt de Literatura, o Oevralids, o Petrach de Alemaña, e o galardón sueco do Foro Internacional da Poesía.

A academia sueca outorgoulle o galardón polo seu estilo sustentado no valor da palabra e na súa capacidade por crear unhas imaxes impactantes próximas ao surrealismo.

Fillo dun xornalista -que o abandonou cando tiña tres anos- e dunha mestra de escola, Tranströmer gañouse a vida como psicólogo en centros penais mentres elaboraba unha obra poética sen présa.

En 1990, Tranströmer sufriu unha hemiplexía que afectou á súa capacidade no fala pero que non lle impediu seguir escribindo. Dezaseis anos antes de que isto sucedese, o poeta previu o que ía ocorrer nun dos seus poemas máis sobrecolledores, Bálticos.

"Entón chega o derrame cerebral: parálise no lado dereito

con afasia , só comprende frases curtas,

di palabras inadecuadas.

Así non alcanzan nin o ascenso nin a condena.

Pero a música permanece, segue compondo no seu propio estilo".

«Os poemas de Tranströmer permítennos acceder ao máis profundo dunha imaxinación desbordante, admirable... Estes poemas móstrannos a un dos mellores escritores das últimas cinco décadas.»

The New York Estafes Book Review

«Hai poetas que nos fan máis intelixentes, máis espertos, que nos volven sutís ou sentimentais ou contraditorios. Tranströmer colócanos no mundo, niso que chamamos realidade e que se diferencia do realismo en que a realidade carece de sentido. Pero nos fai sentir fascinación por existir nel».

Carlos Pardo

El cielo a medio hacer

(visualizar primeiras páxinas en pdf)

Banda deseñada

2011-10-06T10:27:00.001+02:00

06/10/2011

10.6.2011 | Categoría: General

ies|Brión|Taboleiro da Lingua

2011-10-06T10:05:00.002+02:00

IES de Brión - Taboleiro da lingua

Visitas á biblioteca escolar

2011-10-06T09:57:00.001+02:00

Visitas á biblioteca escolar dos alumnos de primeiro curso da ESO

Formación de usuarios

Un ano máis os alumnos e alumnas de primeiro curso visitaron a biblioteca do centro nunhas sesións orientadas cara a formación de usuarios. A idea destas charlas é dar a coñecer aos novos alumnos e alumnas a situación da biblioteca, os materiais dos que dispón, a súa organización espacial na sala, o sistema de clasificación e ordenación, os servizos que oferta (sala, empréstito a domicilio, acceso a internet, mediateca, etc.).

Tamén se falou da función das bibliotecas na sociedade, na evolución destas cara a un novo concepto: o de mediatecas, centros de recursos para a formación, a información e o tempo de lecer, onde os novos soportes e medios de transmisión da cultura e do coñecemento están cada día máis presentes.

A sesións, duns cincuenta minutos de duración, foron coordinadas dende o equipo de biblioteca, contando coa colaboración do resto de profesores e do técnico en biblioteconomía que colabora co centro. A principal sorpresa foi descubrir que a maioria dos rapaces e rapazas que acudiron xa eran usuarios habituais da biblioteca, a pesar de levar pouco tempo no instituto. Toda unha inxección de ánimo para o equipo que participa e colabora no proxecto de biblioteca de centro.

Cara ao vindeiro trimestre, estas sesións complementaranse con novas charlas, dirixidas aos alumnos e alumnas de primeiro ano, onde se mostrará en profundidade o catalogo on-line do Proxecto Meiga e como procurar materiais nel, para logo localizalos autonomamente na sala. Tamén se organizarán sesións dirixidas ao resto de niveis académicos, con actividades de procura documental empregando as ferramentas que a biblioteca do centro pon a disposición da comunidade educativa.

Fiebre y lanza

2011-10-05T22:57:00.003+02:00

Algunas novelas consiguen que me sienta parte de ellas y ya no puedo dejar de leerlas hasta el final porque parece que se tratase de mi propia vida.

"En una vida como la mía da tiempo a demasiadas cosas. Bueno, no da tiempo a nada y a la vez sí da: a demasiadas cosas. Mi memoria está tan llena que a veces no lo soporto. Quisiera perderla más, quisiera vaciarla un poco. O no, eso no es cierto, prefiero que aún no me falle. Lo que quisiera es que no se me hubiera llenado tanto. De joven, ya sabes, uno tiene prisa y teme no vivir lo suficiente, no, disfrutar de experiencias lo bastante variadas y ricas, uno se impacienta y acelera los acontecimientos, si puede, y se carga de ellos, hace acopio, la urgencia del joven por sumar cicatrices y forjarse un pasado, esa urgencia es bien extraña. Nadie debería tener ese miedo, los viejos deberíamos enseñárselo a la gente, aunque no sé cómo, hoy no los escucha nadie. Porque al final de cualquier vida más o menos larga, por monótona que haya sido, y anodina, y gris, y sin vuelcos, habrá siempre demasiados recuerdos y demasiadas contradicciones, demasiadas renuncias y omisiones y cambios, mucha marcha atrás, mucho arriar banderas, y también demasiadas deslealtades, eso es seguro. Y no es fácil ordenar todo eso, ni siquiera para contárselo a uno mismo. Demasiada acumulación. Demasiado material brumoso y amontonado y a la vez muy disperso, demasiado para un relato, aun para uno solamente pensado. Y no hablemos de las infinitas cosas que caen bajo el punto ciego del ojo, cada vida está llena de episodios literalmente invisibles, uno ignora lo que pasó porque simplemente no lo vio, no hubo posibilidad de verlo, buena parte de lo que nos afecta y nos determina está tapado, cómo decir, no se ofreció a la visión, se sustrajo, no hubo ángulo."
Javier Marías, Fiebre y lanza

Biblioteca do IES de Brión

2011-10-04T16:52:00.003+02:00

Son as 5 da tarde e atópome nesta nova Biblioteca o cal me trae o recordo da nosa Biblioteca Sarmiento. Ademais descubro que Pablo Naveira acórdase tamén do noso centro, de min e Reme, a nostalxia é inevitable. Aínda que pouco a pouco vou atopando o meu sitio neste novo destino, supúsome algunas dias de nerviosismo e mal durmir.
Este ano teño pensado ler co alumnado de 2º de ESO o delicioso e sorprendente libro de Mark Haddon El curioso incidente del perro a medianoche. Ata o de agora nunca impartira clases na ESO, todo un novo reto que para min suporá un desafío.
Son as 5 da tarde e agora terei que subir a dar clase de 2º de Bacharelato e falar de Platón con este calor. Pasei do frío absoluto o extremo contrario. Nesta clase leva dando o Sol todo o día e algún día vou medir a temperatura por curiosidade.
Apertas a tod@s dende Brión.

Voto feminino

2011-10-03T14:41:00.001+02:00

O 1 de outubro cumpríronse 80 anos da aprobación, na República, do voto femenino.

Recollido na Constitución de 1931, no seu artigo 36 dispoñía que "os cidadáns dun e outro sexo, maiores de 23 anos, terán os mesmos dereitos electorais conforme determinen as leis".

Un recordo para Clara Campoamor.

Como se crea o diñeiro

2011-10-01T10:28:00.000+02:00

"Dicía a economista Joan Robinson que o principal motivo para estudar economía era precisamente para evitar ser enganados polos economistas (...) A economía non é unha ciencia exacta, pero aínda así hai quen se consideran posuidores da verdade absoluta. E para ameazar o seu inmenso poder non só fai falta ter razón senón tamén un forte respaldo social e político, pois as facultades de economía non as poboan necesariamente os mellores economistas senón tamén e, case sempre de forma maioritaria, aqueles máis recompensados polo seu papel de divulgadores dunha determinada ideoloxía (...) Hai que saber economía. Porque non saber implica quedar calado ante os argumentos que xustifican recortes sociais e perdas no nivel de vida -mídase esta como se queira-, e iso implica estar continuamente á defensiva. E ningunha batalla se gaña se un non move un dedo por amagar un ataque..."

Fonte: Hay que estudiar economía por Alberto Garzón Espinosa

Economista, investigador da Universidade Pablo de Olavide (Sevilla).

Coordinador do Consello Científico de ATTAC.

Este documental explica de xeito fácil e didáctico como se crea o diñeiro, así como quen realmente son os beneficiados con este sistema que apunta á esclavización de todas as persoas e a consecuente realización dun goberno mundial en mans duns poucos.

"Non hai nada máis contaxioso que o optimismo". Entrevista a Francisco Castro

2011-09-30T23:41:00.045+02:00

<p>&amp;amp;lt;span id="goog_1840682459"&amp;amp;gt;&amp;amp;lt;/span&amp;amp;gt;&amp;amp;lt;span id="goog_1840682460"&amp;amp;gt;&amp;amp;lt;/span&amp;amp;gt;</p>

Pódese ler aquí o primeiro capítulo de Chamádeme Simbad .

José Luís Cuerda presenta en Oza dos Ríos a súa nova película “Todo é silencio” baseada na novela de Manuel Rivas

2011-09-30T22:30:00.006+02:00

O director manchego presentou o pasado mércores a rodaxe ( que leva varias semanas desenvolvéndose na zona da Costa da Morte) da súa próxima película, Todo é silencio, no Pazo de Santa Cruz, no concello de Oza dos Ríos.

Acompañaron ao director o produtor da cinta, Gerardo Herrero, o autor do guión , Manuel Rivas, e os seus tres protagonistas, Quim Gutiérrez, Miguel Ángel Silvestre e Celia Freijeiro.

O filme relata un complexo e emocional triángulo amoroso ambientado no narcotráfico galego da década dos 80. Non é a primeira vez que Cuerda e Rivas unen cinema e literatura, na memoria de todos está A lingua das bolboretas, baseada en tres relatos do libro Que me queres amor? Agardamos poder gozar o antes posible desta adaptación cinematográfica da fantástica novela de Rivas.

Manuel Rivas, José Luís Cuerda, Miguel Ángel Silvestre, Celia Freijeiro e Quim Gutiérrez

MERECIDA HOMENAXE Á FIGURA DA PARDO BAZÁN

2011-09-29T13:38:00.000+02:00

A TVG vén de presentar onte no teatro Rosalía de Castro de A Coruña a longametraxe Emilia Pardo Bazán: a condesa rebelde. O feito non resulta en absoluto intrascendente, se temos en conta que é a primeira vez que a vida desta escritora se traslado ao audiovisual.
A directora, Zaza Ceballos, presenta un traballo que rezuma calidade e rigor a partes iguais, á hora de retratar a loita desta muller que se adiantou, con gran valentía, ó seu tempo: un exemplo de proxecto persoal levado adiante ata ó inimaxinable que debería facernos reflexionar sobre o valor do esforzo e a determinación persoal.
Feita para a Televisión de Galicia, emitirase tamén noutras canles autonómicas. Altamente recomendable.

A condesa rebelde

2011-09-29T00:10:00.000+02:00

'Pa Negre', en catalán, ós Oscar en representación de España

2011-09-28T17:56:00.001+02:00

A película 'Pa negre' de Agustí Villaronga foi seleccionada pola Academia das Artes e Ciencias Cinematográficas para representar a España na 84ª edición dos Oscar de Hollywood no apartado de mellor película de lingua non inglesa. A cinta do director mallorquín tamén nos representará nos Premios Ariel da Academia de Cine Mexicana.

Os intérpretes Verónica Echegui e José Coronado foron os encargados de dar a coñecer na sede da Academia a produción seleccionada polo xurado.

'Pa Negre' desenvólvese nos anos da posguerra rural en Cataluña. Andreu, un neno que pertence ó bando dos perdedores, atopa no bosque os cadáveres dun home e o seu fillo. As autoridades queren facer responsable a seu pai destas mortes, pero el, para axudarlle, intenta averigüar quen son os auténticos responsables. Neste percorrido Andreu desenvolve unha conciencia moral fronte a un mundo de adultos que está alimentado polas mentiras e, para sobrevivir, traizoa as súas propias raíces para acabar descubrindo o monstruo que habita nel.

Xornal.com 28/09/2011 - 14:34 h.

26 de setembro Día Europeo das Linguas

2011-09-26T16:07:00.000+02:00

Desde 2001 o Día Europeo das Linguas celébrase cada 26 de setembro e neste ano cúmprense dez desde a súa institucionalización.

Europa posúe un tesouro lingüístico que cómpre manter: ademais das 23 linguas oficiais da UE, súmanse os idiomas de máis de 60 comunidades territoriais ou minoritarias, así como as linguas dos cidadáns orixinarios doutros países e continentes.

Para dar a coñecer esa diversidade, o Comité de Ministros do Consello de Europa decidiu instaurar a celebración anual do Día Europeo das Linguas.

Os obxectivos xerais do Día Europeo das Linguas son alertar a sociedade sobre a importancia da aprendizaxe de idiomas e diversificar a gama de linguas, promover a rica diversidade lingüística e cultural de Europa, que debe ser preservada e fomentada, e fomentar a aprendizaxe permanente de idiomas dentro e fóra dos centros educativos. Europa é un continente plurilingüe e Galicia achega, nese contexto, un elemento valioso para a súa característica diversidade: o galego.

Máis información: Europa plurilingüe

No sólo de pan vive el hombre

2011-09-25T22:16:00.000+02:00

Tal mes coma este, no ano 1931, Federico García Lorca pronunciou na inauguración da primeira biblioteca de Fuente Vaqueros (Granada) estas palabras:

"No sólo de pan vive el hombre. Yo, si tuviera hambre y estuviera desvalido en la calle no pediría un pan; sino que pediría medio pan y un libro. Bien está que todos los hombres coman, pero que todos los hombres sepan. Que gocen todos los frutos del espíritu humano porque lo contrario es convertirlos en máquinas al servicio del Estado, es convertirlos en esclavos de una terrible organización social. Yo tengo mucha más lástima de un hombre que quiere saber y no puede, que de un hambriento. Porque un hambriento puede calmar su hambre fácilmente con un pedazo de pan o con unas frutas, pero un hombre que tiene ansia de saber y no tiene medios, sufre una terrible agonía porque son libros, libros, muchos libros los que necesita y ¿dónde están esos libros? ¡Libros! ¡Libros! Hace aquí una palabra mágica que equivale a decir: “amor, amor”, y que debían los pueblos pedir como piden pan o como anhelan lluvia para sus sementeras. Cuando el insigne escritor ruso Fedor Dostoyevsky, padre de la revolución rusa mucho más que Lenin, estaba prisionero en la Siberia, alejado del mundo, entre cuatro paredes y cercado por desoladas llanuras de nieve infinita; y pedía socorro en carta a su lejana familia, sólo decía: “¡Enviadme libros, libros, muchos libros para que mi alma no muera!”. Tenía frío y no pedía fuego, tenía terrible sed y no pedía agua: pedía libros, es decir, horizontes, es decir, escaleras para subir la cumbre del espíritu y del corazón. Porque la agonía física, biológica, natural, de un cuerpo por hambre, sed o frío, dura poco, muy poco, pero la agonía del alma insatisfecha dura toda la vida"

Os medios en galego importan

2011-09-24T10:42:00.003+02:00

A pluralidade é esencial para a formación do alumnado con espírito crítico. Todas as culturas deben poder contar con medios de expresión na súa propia lingua.

Mágoa que a situación actual estea tan lonxe destas necesidades tan obvias e fundamentais.

A prensa en galego

2011-09-23T16:06:00.002+02:00

A diversidade informativa convértese día a día nunha utopía en Galicia. O día 19 de setembro Xornal.com anunciou que rematará a súa andaina na prensa dixital a finais deste ano. A edición en papel desaparecera o pasado mes de agosto. A última novidade é o adeus do histórico semanario A Nosa Terra na rede ( o peche do diario en papel xa se producira o pasado ano) . Reproducimos as palabras do seu director, Afonso Eiré:

Cento catro anos despois, un novo, até logo

" Todo proxecto xornalístico ten unha empresa detrás. Os problemas económicos obrigan a liquidar Promocións Culturais Galegas S.A.

O esforzo denodado e o apoio de moitos, o alento dun gran número de galegos (moitos deles desde a emigración), chocaron non só contra a realidade económica da crise senón tamén contra a transformación que están a vivir o conxunto dos medios de comunicación.

Como xa catro veces antes, ao longo dos seus 104 anos de vida, a desaparición da empresa non ten por que supor a desaparición do proxecto, pois non é unha aposta empresarial, senón un proxecto de país.

Así que, unha vez máis, o proxecto de A Nosa Terra ficará conxelado.

Sabemos que algún día -agardamos que antes ca despois- renacerá coa mesma ilusión e con máis forza. Coa forza dunha nación que necesita unha voz propia.

Preservar o proxecto foi a nosa maior preocupación nos últimos tempos.

As outras foron que os traballos realizados, tanto no campo xornalístico coma no editorial (máis de 1.200 libros editados, ducias de exposicións e proxectos realizados), sigan tendo a presenza que se merecen conforme á súa vixencia e utilidade social. Apostamos porque o publicado no semanario e no xornal sigan estando na rede e os libros nas librarías.

Xa que logo, só queda dar as grazas aos máis de 10.000 subscritores, aos case mil accionistas, aos máis de 500 colaboradores, aos integrantes dos distintos consellos de administración, a ducias de traballadores e a todos os que, dun xeito ou doutro (de moitos xeitos e maneiras, moitas as máis das veces anonimamente), fixeron posíbel está xeira de A Nosa Terra que comezara en 1977 e que ninguén agardaba fose tan longa e frutífera.

A todos, moitas grazas e até sempre."